ΑΠ' Τ' ΑΛΩΝΙΑ ΣΤΑ ΣΑΛΟΝΙΑ - (1972)

Σπούδασε φωνητική στο Ελληνικό Ωδείο και θέατρο στη Δραματική Σχολή Δημήτρη Ροντήρη, απ' την οποία και αποφοίτησε το 1959. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στον κινηματογράφο το 1960, στην ταινία Ξένος της νύχτας και έκτοτε καθιερώθηκε σε ρόλους κωμικούς. Ο πλέον συνηθισμένος ρόλος της ήταν της επαρχιώτισσας οικιακής βοηθού που έκανε γλωσσικά λάθη. Επίσης έπαιζε τη λαϊκή κοπέλα σε μη πρωταγωνιστικούς ρόλους. Το 1967 θεωρήθηκε από πολλούς καλλιτεχνικούς κύκλους ως «έτος Στυλιανοπούλου» επειδή η ίδια είχε συμμετάσχει σε 12 διαφορετικές ταινίες μέσα στη χρονιά. Για πολλά χρόνια υπήρξε θιασάρχης στο θέατρο Αυλαία του Πειραιά. Έχει εκδοθεί η αυτοβιογραφία της με τον τίτλο Ηθοποιός αμέσου δράσεως από τις εκδόσεις Τετράγωνο. Trivia: Το έτος 1967, σε πολλούς καλλιτεχνικούς κύκλους θεωρήθηκε «έτος Στυλιανοπούλου», επειδή είχε συμμετάσχει σε 12 διαφορετικές ταινίες μέσα στον ίδιο χρόνο.

Ο Νίκος Ρίζος (Πέτα Άρτας, 30 Σεπτεμβρίου 1924 - Αθήνα, 20 Απριλίου 1999) ήταν Έλληνας ηθοποιός. Πρωταγωνίστησε σε πολλές κωμωδίες του ελληνικού κινηματογράφου. Παντρεύτηκε την επίσης ηθοποιό, Έλσα Ρίζου, με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Κωνσταντίνο. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην κλασική επιθεώρηση Ανθρωποι, Άνθρωποι το 1948, στο θέατρο Μετροπόλιταν και απέκτησε δικό του θίασο το 1959, ενώ το 1961 δημιούργησε τον θίασο Βασίλης Αυλωνίτης - Γεωργία Βασιλειάδου - Νίκος Ρίζος, που διατηρήθηκε, σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία, μέχρι το 1965, παρουσιάζοντας διάφορες κωμωδίες τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Γερμανία για τους μετανάστες. Το 1986 μετέτρεψε τον κινηματογράφο Αστορ της οδού Σταδίου σε θέατρο, το οποίο λειτούργησε υπό την καλλιτεχνική διεύθυνσή του μέχρι το 1990. Ο Νίκος Ρίζος, άλλωστε, υπήρξε πολύ επιτυχημένος θεατρικός επιχειρηματίας επί 27 χρόνια. Έπαιξε σε περίπου 300 κινηματογραφικές ταινίες, όπως Το σωφεράκι (1954), Ο θησαυρός του μακαρίτη (1959), Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός (1961), Συμμορία εραστών (1972) και άλλα. Στην τηλεόραση πρωταγωνίστησε μαζί με τη Μάρθα Καραγιάννη στη σειρά Ο δρόμος (1977) του Κώστα Λυχναρά, και το 1999 στην τηλεοπτική μεταφορά του μυθιστορήματος του ακαδημαϊκού Τάσου Αθανασιάδη Η αίθουσα του θρόνου στο Mega. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του κατοικούσε στου Γκύζη. Ο Νίκος Ρίζος υπέστη οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου στις 20 Απριλίου του 1999 σε ηλικία 74 ετών και μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο, όπου και κατέληξε από πνευμονικό οίδημα. Κηδεύτηκε, παρουσία πλήθους κόσμου, στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών. (Πηγή: Βικιπαίδεια)

Ο Λαυρέντης Διανέλλος (1911 - 30 Σεπτεμβρίου 1978) ήταν Έλληνας ηθοποιός. Γεννήθηκε στον Άγιο Λαυρέντιο Μαγνησίας το 1911. Σπούδασε στην Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν. Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1936, ενώ στον κινηματογράφο το 1948 στην ταινία Οι Γερμανοί Ξανάρχονται. Υπήρξε ο πιο παραγωγικός ηθοποιός του Ελληνικού κινηματογράφου (ακολουθούν κατά πόδας ο Νάσος Κεδράκας και ο Γιώργος Βελέντζας), καθώς έπαιξε κατά τη διάρκεια της 25ετίας (1948-1973) σε 195 ταινίες. Ήταν σύζυγος της επίσης ηθοποιού και τραγουδίστριας δημοτικών τραγουδιών Φρόσως Κοκκόλα. Πέθανε στο Σιάτλ (Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής).

Ο Σταύρος Ξενίδης ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 8 Μαρτίου 1923 και υπήρξε παντρεμένος με την επίσης ηθοποιό, Μαργαρίτα Λαμπρινού. Φοίτησε στο Λεόντειο Λύκειο και στη συνέχεια σπούδασε υποκριτική στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν και έκανε το ντεμπούτο του στο θέατρο το 1944. Εμφανίστηκε σε περισσότερες από 70 ταινίες, σχεδόν πάντα σε δεύτερους ρόλους και συνήθως στο πλευρό κωμικών ηθοποιών, με πρώτη Το τραγούδι του πόνου (1953) και τελευταία το Γραφείο ιδεών (1989). Ο Σταύρος Ξενίδης συνέδεσε την θεατρική πορεία με το Θέατρο του Κώστα Μουσούρη με το οποίο συνεργάστηκε και πρωταγωνίστησε για περισσότερο από δύο δεκαετίες (δεκαετίες '50 και '60). Εμφανίστηκε και σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές από τη δεκαετία του '70 και μετά, με πιο χαρακτηριστικό το ρόλο του αστυνόμου Μπέκα του Γιάννη Μαρή, τον οποίο ενσάρκωσε 3 φορές: το 1987 στο Θάνατο του Τιμόθεου Κώνστα (ΕΤ2), το 1991 στο Μυστικό του Άρη Μπονσαλέντη (Mega) και το 1992 στο Μια γυναίκα από το παρελθόν (Ant1).

Ο Μάκης Δεμίρης (1939 - 14 Οκτωβρίου 1999) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Το πραγματικό του όνομα ήταν Κουλούμπας Πρόδρομος. Σπούδασε στη δραματική σχολή του Πέλου Κατσέλη απ΄όπου αποφοίτησε το 1963 και συνεργάστηκε με μεγάλες πρωταγωνίστριες, όπως η Αλίκη Βουγιουκλάκη και η Ρένα Βλαχοπούλου. Έγινε γνωστός ενσαρκώνοντας τον καφετζή "Μάκη", στην τηλεοπτική σειρά της ΥΕΝΕΔ "Η γειτονιά μας". Γνωστός οπαδός του Παναθηναϊκού.

Η Μήτση Κωνσταντάρα (1919 ή 1922 - 22 Δεκεμβρίου 1985), το μικρότερο παιδί της οικογένειας Κωνσταντάρα, ήταν Ελληνίδα ηθοποιός. Έπαιξε και διακρίθηκε σε δεύτερους ρόλους. Ήταν αδερφή του ηθοποιού Λάμπρου Κωνσταντάρα. Την ίδια σχεδόν περίοδο με τη γέννησή της έμεινε ορφανή από πατέρα, γι'αυτό αγαπήθηκε ιδιαίτερα από όλη την οικογένεια. Τα δυο μεγαλύτερα αδέρφια της, και ιδιαίτερα ο Λάμπρος, την αντιμετώπιζαν πάντα σαν μικρό παιδί. Ακόμα και σε μεγάλη ηλικία οι πολύ κοντινοί της άνθρωποι την αποκαλούσαν χαϊδευτικά Μίτσα. Σπούδασε στην δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου από όπου αποφοίτησε με άριστα και το 1945 πρωτοεμφανίστηκε στην Πρώτη Κρατική Σκηνή με το έργο Αρλεζιάννα. Εκείνη την εποχή υπήρχε ένα είδος θεάτρου, τα ονομαστά Μπουλούκια, τα οποία η ίδια υπηρέτησε με μεγάλη επιτυχία, κάτι όμως που την έκανε το μαύρο πρόβατο της οικογένειας για το δρόμο που ακολούθησε. Το 1948, συμμετείχε στο θίασο Δημητρίου-Σκορδούλη-Κάσση, που κάνει περιοδεία στην Κωνσταντινούπολη για περίπου ένα χρόνο. Για κάποιο διάστημα εγκατέλειψε το θέατρο για οικογενειακούς λόγους. Εκείνη την περίοδο έμενε στο σπίτι του αδερφού της. Το 1961 επανέρχεται στο θέατρο αρχικά μόνη της στο θίασο της Μαίρης Αλκαίου και του Βασίλη Διαμαντοπούλου, στο έργο "Ένα Δέντρο μεγαλώνει στο Μπρούκλιν" και ακολουθεί το έργο "Πέντε στρέμματα Παράδεισος" κ.α. Από το 1964 και μετά, άρχισε να παίζει με τον αδερφό της Λάμπρο, σε θέατρο και σινεμά, σε παραστάσεις όπως "Μια Κυρία Ατυχήσασσα" (που στο σινεμά μεταφέρθηκε με τον τίτλο "Ο στρίγγλος που έγινε αρνάκι"), "Τι 30, τι 40, τι 50", "Υπάρχει και φιλότιμο" κ.α. Τα πιο πολλά από αυτά τα έργα πήγαν και στον κινηματογράφο με άλλο τίτλο. Η Μήτση κοντά στον Λάμπρο ξέφυγε από την ανωνυμία και μαζί γυρίσανε περίπου 30 ταινίες. Τη δεκαετία του '70 συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο στα έργα "Αλκιβιάδης" του Ν. Τουτουντζάκη, "Δικαίωση" του Νίκου Ζακοπούλουκαι πολλά άλλα έργα. Έκανε όμως και αυτόνομη καριέρα και στην τηλεόραση τη δεκαετία του '70 σε σειρές όπως: "Λούνα Παρκ", "Εκείνες Και Εγώ","Μεθοριακός Σταθμός", Παλιατζής κ.α. Όταν το 1985 πέθανε ο Λάμπρος, η Μήτση έπεσε σε κατάθλιψη. Πέθανε πιθανόν από ανακοπή καρδιάς στον ύπνο της, έξι μήνες μετά. Κηδεύτηκε στον οικογενειακό τάφο στο Α΄ Νεκροταφείο. Αν και είχε κάνει ένα γάμο, δεν είχε παιδιά αλλά είχε δυο ανίψια που αγαπούσε πολύ, τον γιο του Λάμπρου Δημήτρη Κωνσταντάρα και την Σίση, κόρη της αδερφής της Σάσας.

Ο Αθηνόδωρος Προύσαλης (15 Δεκεμβρίου 1926 - 5 Ιουνίου 2012) ήταν Έλληνας ηθοποιός, γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη. Καθιερώθηκε ως καρατερίστας σε κινηματογραφικές ταινίες όπου ενσάρκωσε, κυρίως, τον τύπο του μάγκα. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή Ωδείου Αθηνών. Πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 1952 με την ταινία Το στραβόξυλο και στο θέατρο το 1953 με τον θίασο της Γιώτας Λάσκαρη στο έργο Ο τρομερός καλόγερος. Συνεργάστηκε και με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο στις ταινίες Ταξίδι στα Κύθηρα (1984), Ο μελισσοκόμος (1986), Το μετέωρο βήμα του πελαργού (1991). Διακρίθηκε και σε ρόλους σε τηλεοπτικές σειρές. Στο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1990 κέρδισε τιμητική διάκριση για την ερμηνεία του στους Αθηναίους. Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Η Ρίτα Άντλερ είναι Ελληνίδα ηθοποιός.

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1942. Απόφοιτος του Παπάφειου Ορφανοτροφείου Θεσσαλονίκης. Σπούδασε στη Νομική και στο Εθνικό Θέατρο. Ηθοποιός με τεράστια καριέρα ως αφηγητής ντοκιμαντέρ,σπίκερ σε διαφημιστικά σποτς και στο ραδιόφωνο.

Η Δήμητρα Νομικού είναι Ελληνίδα ηθοποιός.

Ο Γιώργος Κυριακίδης γεννήθηκε στο Νοβοροσίσκ της Ρωσίας το 1938 και είχε συμμετάσχει σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες της χρυσής εποχής, όπως Το πιο λαμπρό αστέρι (1967), Βίβα Ρένα (1967), Καπετάν φάντης μπαστούνι (1968), Η βουλευτίνα (1966), Ο τρελός τα’ χει 400 (1968), αλλά και σε φιλμ του σύγχρονου σινεμά, όπως Πολίτικη κουζίνα (2003), Ο άνθρωπος με το γαρίφαλο (1980), Πίσω πόρτα (2000) και πολλά άλλα. Ήταν από τους ηθοποιούς που είχαν σημαντικές συνεργασίες σε θέατρο, τηλεόραση και κινηματογράφο. (Πηγή: enikos)