ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΙΛΗΣΑΝ ΜΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ - (1970)

Ελληνίδα ηθοποιός, ένα από τα πιο λαμπρά αστέρια της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου την δεκαετία του εξήντα και σύμβολο του σεξ στην εποχή της, ενώ τα επόμενα χρόνια διέγραψε μια σημαντική πορεία στο θέατρο. Μέσα από τους ρόλους της στην μεγάλη οθόνη, διαμόρφωσε την εικόνα της δυναμικής αλλά και μοιραίας γυναίκας, όντας το σύμβολο του σεξ της εποχής της και το κρυφό απωθημένο πολλών ανδρών. Η Ζωή Κουρούκλη, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, στις 12 Δεκεμβρίου 1942 και μεγάλωσε υπό την σκέπη των παππούδων της. Ήταν η μοναχοκόρη του βασιλόφρονα στρατιωτικού Δημητρίου Κουρούκλη, ο οποίος σκοτώθηκε από άνδρες του ΕΛΑΣ το 1943, κατά την διάρκεια της Κατοχής, ενώ και η μητέρα της υπήρξε θύμα των κομμουνιστών, κατά την διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου. Φοίτησε στο εκπαιδευτήριο θηλέων Βαλαγιάννη και στην ελληνογαλλική σχολή καλογραιών Καλαμαρί στην Θεσσαλονίκη, καθώς και στη δραματική σχολή του Πέλου Κατσέλη στην Αθήνα. Στις 20 Ιουνίου 1959, πήρε μέρος στα καλλιστεία, που διοργάνωσε η εφημερίδα «Απογευματινή» και στέφθηκε σταρ Ελλάς και στις 26 Ιουλίου του ίδιου χρόνου εκπροσώπησε την Ελλάδα στον διαγωνισμό της «Μις Υφήλιος», που έγινε στο Λονγκ Mπιτς των ΗΠΑ. Το 1961, ο Φιλοποίμην Φίνος την επέλεξε για πρωταγωνίστρια στην δραματική ταινία Κατήφορος σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη και υπέγραψε μαζί της αποκλειστικό συμβόλαιο συνεργασίας. Η ταινία ήταν η πιο επιτυχημένη εμπορικά τη σεζόν 1961-1962, καθιερώνοντας τη Ζωή Λάσκαρη ως πρωταγωνίστρια και ως μια από τις πιο λαμπρές σταρ του κινηματογράφου. Για να μην γίνεται σύγχυση με την εξαδέλφη της Ζωή Κουρούκλη, η οποία ήταν ήδη γνωστή τραγουδίστρια, ο Φίνος την βάφτισε Λάσκαρη εμπνευσμένος από το όνομα ενός Ιταλού. Τα επόμενα χρόνια θα πρωταγωνιστήσει σε πολλές από τις μεγάλες επιτυχίες της Φίνος Φιλμ και θα συνεργαστεί με όλους τους σταρ της εποχής της (Αλέκος Αλεξανδράκης, Νίκος Κούρκουλος, Φαίδων Γεωργίτσης, Ρένα Βλαχοπούλου, Ντίνος Ηλιόπουλος, Κώστας Βουτσάς, Μάρθα Καραγιάννη, Μαίρη Χρονοπούλου, κ. ά). Η Στεφανία και ο Κατήφορος έκαναν διεθνή καριέρα, διευρύνοντας την φήμη της Λάσκαρη στο εξωτερικό, ενώ Οι θαλασσιές οι χάντρες έκλεψαν, εκτός συναγωνισμού, τις εντυπώσεις στο κινηματογραφικό φεστιβάλ των Κανών το 1967, την ώρα που ο γαλλικός Τύπος έπλεκε το εγκώμιο της Ελληνίδας πρωταγωνίστριας. Στα τέλη της δεκαετίας του εξήντα, μαζί με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και την Τζένη Καρέζη, θεωρούνταν οι μεγαλύτερες ντίβες και πιο εμπορικές σταρ στην Ελλάδα. Η Ζωή Λάσκαρη είχε διαμορφώσει με τους ρόλους της την εικόνα της δυναμικής αλλά και μοιραίας γυναίκας και ήταν το νούμερο ένα σύμβολο του σεξ της εποχής της. Η δύση του ελληνικού εμπορικού κινηματογράφου θα σηματοδοτήσει τη ενασχόλησή της Ζωής Λάσκαρη με το θέατρο. Το 1966, σε συνεργασία με τον Αντρέα Ντούζο, περιόδευσε στην Κύπρο με τα έργα Μιας πεντάρας νιάτα των Γιαλαμά - Πρετεντέρη. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, Μαριχουάνα Στοπ με συμπρωταγωνιστή της τον Τόλη Βοσκόπουλο, δημιουργήθηκε και το μεταξύ τους φλογερό ειδύλλιο, που αποτυπώθηκε στο τραγούδι του Βοσκόπουλου Ξανθή Αγαπημένη Παναγιά, με το οποίο συμμετείχε στο Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης το 1972. Το 2013, τιμήθηκε από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου, για τη συνολική προσφορά της στον κινηματογράφο. Η Ζωή Λάσκαρη πέθανε αιφνιδίως στις 18 Αυγούστου 2017 στο εξοχικό της στο Πόρτο Ράφτη, σε ηλικία 73 ετών.

Ο Γιάννης Φέρτης (Αθήνα, 21 Απριλίου 1938) είναι από τους σημαντικότερους Έλληνες ηθοποιούς του θεάτρου και κινηματογράφου. Πρωταγωνιστής από τη δεκαετία του 1960 έως και σήμερα σε κλασικά και σύγχρονα θεατρικά έργα, στην πρόζα και το αρχαίο δράμα. Κατάγεται από το ορεινό χωριό Δάφνη του Νομού Φθιώτιδας. Αποφοίτησε από τη σχολή Θεάτρου Τέχνης Κάρολου Κουν το 1958. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο το 1959 στο έργο Η Ηλικία της Νύχτας του Ι. Καμπανέλλη. Στον κινηματογράφο πρωταγωνίστησε σε περισσότερες από 25 ταινίες. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην ταινία Ποια Είναι η Μαργαρίτα (1961) με τη Τζένη Καρέζη. Την επόμενη χρονιά ερμήνευσε τον Ορέστη στην Ηλέκτρα (1962) σε σκηνοθεσία Μ. Κακογιάννη, ταινία που απέσπασε 25 διεθνείς διακρίσεις (μεταξύ των οποίων και υποψήφια για Όσκαρ ξένης ταινίας). Το 2008 κέρδισε το Βραβείο Α΄Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία του στην Ταινία Σκλάβοι στα Δεσμά τους σε σκηνοθεσία Α. Λυκουρέση. Πρωταγωνίστησε επίσης σε πλήθος τηλεοπτικών σειρών, με σημαντικότερες τη Δασκάλα με τα Χρυσά Μάτια (1979) και τον Συμβολαιογράφο (1979). Το 2003 συμμετείχε ως αφηγητής με τη Λαϊκή Ορχήστρα Μίκης Θεοδωράκης στην παρουσίαση του Άξιον Εστί - Πνευματικό Εμβατήριο στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού και σε λοιπές συναυλίες ανά την Ελλάδα καθώς και στο αφιέρωμα στον ποιητή Γ. Ρίτσο που παρουσιάστηκε στη Μακρόνησο. Το 2014 συμμετείχε ως αφηγητής στο μεγάλο ορχηστρικό έργο με θεματικό χαρακτήρα, για αφηγητή, σολίστες, χορωδία και ορχήστρα Μέρες Επιταφίου, που βασίστηκε στο πρωτότυπο κείμενο του Νίκου Γκάτσου και μελοποίηση του Δ. Παπαδημητρίου. Το 1971 μαζί με την Αφροδίτη Μάνου κυκλοφόρησαν το ντουέτο Σαν με κοιτάς. Το τραγούδι χρησιμοποιήθηκε ως ηχητική επένδυση για την ταινία Εκείνο το καλοκαίρι (1971) και συμπεριλήφθηκε σε αρκετά άλμπουμ μέχρι και σήμερα. Το 1972 συμμετείχε ως αφηγητής στο τραγούδι Τι να Θυμηθώ τι να Ξεχάσω με ερμηνευτή τον Γ. Νταλάρα. Το 2000 συμμετείχε ως αφηγητής στο CD του Π. Γαϊτάνου Η πηγή της Ζωής, ενώ το 2008 συμμετείχε στο Τραγούδι του παλιού Καιρού του Μ. Μητσιά από το δίσκο Αργοναύτες. Με την ιδιαίτερα εκφραστική φωνή του έχει ντύσει πληθώρα διαφημίσεων στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο. (Πηγή: Βικιπαίδεια)

Γεννήθηκε το 1932 στην Ερμούπολη της Σύρου. Σπούδασε στη σχολή του Πέλου Κατσέλη. Αποφοίτησε το 1963 και πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο στη «Βίλα των οργίων», με το θίασο Ρηγόπουλου- Αναλυτή. Ένα χρόνο μετά κάνει και το ντεμπούτο του στο σινεμά, με την ταινία του Οδυσσέα Κωστελέτου Διαζύγιο αλά ελληνικά. Εμφανίστηκε σε 20 ταινίες και έπαιξε σε 60 επιθεωρήσεις. Μερικές από τις πιο γνωστές ταινίες του είναι: Η κόρη μου η σοσιαλίστρια (1966), Γοργόνες και μάγκες (1968), Η Παριζιάνα (1969), Μαριχουάνα στοπ (1971), Μια Ελληνίδα στο χαρέμι (1971) κ.α. Η τελευταία του εμφάνιση στο θέατρο ήταν στο "Ακροπόλ" στο έργο "Το παραμύθι πάει σύννεφο" (1982). Δεν παντρεύτηκε ποτέ του. Μοναδική γυναίκα στην ζωή του ήταν η μητέρα του, Άννα, μία γυναίκα με πολλά προβλήματα υγείας, η οποία του έτρεφε μεγάλη αδυναμία και για αυτό δεν έκανε γάμο. (Πηγή: Βικιπαίδεια)

Ο Βαγγέλης Σειληνός γεννήθηκε στην Αίγινα το 1938, μεγάλωσε στο Μεταξουργείο και πέθανε στις 2 Μαΐου 1998 στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών κατά τη διάρκεια εγχείρησης ανοιχτής καρδιάς. Το πραγματικό του όνομα ήταν Βαγγέλης Βασιλάτος. Ήταν ηθοποιός, χορευτής, χορογράφος αλλά και σκηνοθέτης. Υπήρξε δύο φορές παντρεμένος και με τη δεύτερη σύζυγό του είχαν αποκτήσει δύο παιδιά.

Ο Μάνος Κατράκης (Καστέλι Κισσάμου, 14 Αυγούστου 1908 – 2 Σεπτεμβρίου 1984) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Στο θέατρο συνεργάστηκε με ιερά τέρατα όπως ο Μυράτ και η Κοτοπούλη κερδίζοντας τον θαυμασμό και των πιο απαιτητικών κριτικών, ενώ μέσω του κινηματογράφου έγινε γνωστός και αγαπητός σε όλους τους Έλληνες. Επιβλητική φυσιογνωμία, ψηλός, ευθυτενής, με χαρακτηριστική ηχηρή φωνή και έναν αέρα αριστοκρατικότητας, υποδυόταν συνήθως χαρακτήρες στην κορυφή της κοινωνικής ιεραρχίας (βασιλείς, γαιοκτήμονες-τσιφλικάδες, εφοπλιστές, βιομηχάνους, πολιτικούς κλπ).

Ο Νικηφόρος Νανέρης γεννήθηκε στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 1940 και έως τα δεκάξι του χρόνια έζησε στην Καισαριανή. Το 1957 εμφανίστηκε στο δρόμο του ο μουσικοσυνθέτης Tζιαν Kάρλο Mενόττι και από τότε άρχισε να ασχολείται με τον κόσμο του θεάτρου. Φοίτησε στο 7ο νυχτερινό γυμνάσιο Παγκρατίου και σπούδασε δύο χρόνια στη δραματική σχολή του Καρόλου Kούν, ώσπου ξαφνικά βρίσκεται στην Αμερική, γνωρίζοντας όλα τα ιερά τέρατα της παγκόσμιας σκηνής. Αποφοίτησε από την Αμερικανική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης και ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία ως ηθοποιός. Πρωταγωνίστησε σε πολλά έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου, σε κρατικά θέατρα και συνεργάστηκε με τους πιο αξιόλογους θιάσους του τόπου μας, δίπλα σε διακεκριμένους ηθοποιούς και καταξιωμένους σκηνοθέτες του θεάτρου. Από το 1978 έγινε μόνιμος κάτοικος Μηλεών, ανάγοντας σε τεχνόπολη την συγκεκριμένη περιοχή του Πηλίου, καθώς την κατέστησε ευρύτερα γνωστή στους καλλιτεχνικούς κύκλους της Αθήνας. Ο ηθοποιός, ο οποίος έθεσε, σημειωτέον, την σκηνοθετική του σφραγίδα στους Ιψενικούς Βρυκόλακες (2009) του ΔΗΠΕΘΕ Βόλου, που παρουσιάστηκαν στην Παλιά Ηλεκτρική κατέγραψε τις μνήμες της ζωής του στο αυτοβιογραφικό του βιβλίο Πριν τα σβήσει ο χρόνος που εκδόθηκε το 1997 από τις Εκδόσεις Καστανιώτη. (Πηγή: Ταχυδρόμος)

Η Άννα Παϊτατζή (1923 - 2 Ιουλίου 2009) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός. Χαρακτηριστικότερος ίσως ήταν ο ρόλος της ως Ουρανία στην τηλεοπτική σειρά του Δαλιανίδη Λούνα Παρκ, από το 1974 ως το 1981. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και η οκταμελής οικογένειά της ήρθε στην Ελλάδα όταν η ίδια ήταν πολύ μικρή. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή των Αθηνών και αποφοίτησε το 1946. Την ίδια χρονιά αποφοίτησε και από τη σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο στο πλευρό της Μελίνας Μερκούρη. Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1950 και μία από τις πρώτες της ταινίες ήταν Η λύκαινα, το 1951. Εμφανίστηκε επίσης στις ταινίες Ένας ιππότης για τη Βασούλα (1968), Ο τσακιτζής (1960), Έξω οι κλέφτες (1961), Για ποιον χτυπά η κουδούνα (1968), Ο γίγας της Κυψέλης (1968), Ο δασκαλάκος ήταν λεβεντιά (1970), Ο διαιτητής (1963), Ο θείος της Βιολέτας (1957), Ο τετραπέρατος (1966), Ρ20 (2004) και σε άλλες.[3] Από το γάμο της με το δικηγόρο Ηλία Ανδρίτσο (πέθανε το 2006) απέκτησε δύο παιδιά, το Φοίβο και την Ευτυχία. Το 1972 ενσάρκωσε το ρόλο της Μαντάμ Σουσούς στην πρώτη τηλεοπτική σειρά που βασίστηκε στο σενάριο του Δημήτρη Ψαθά και το 1976 στη σειρά Η Θέμις έχει νεύρα . Την ίδια περίπου περίοδο επιλέχθηκε από τον Δαλιανίδη για το ρόλο της Ουρανίας, συζύγου του κυρ Γιώργη στην μακρόβια τηλεοπτική σειρά Λούνα Παρκ. Το 1981, όταν γυρίστηκε η σειρά Τα Ανάποδα, που ήταν και η συνέχεια του Λούνα Παρκ, η Παϊτατζή έπαιξε ξανά το ρόλο της Ουρανίας, ωστόσο η νέα διοίκηση της ΕΡΤ αποφάσισε εκείνη την εποχή να μην προβάλλει το σίριαλ. Από τις τελευταίες της τηλεοπτικές εμφανίσεις ήταν στις σειρές Οι δύο ορφανές (1991), Το σόι μας (1992) , Επτά θανάσιμες πεθερές και σε ρόλο γκεστ σταρ στο ριμέικ της σειράς Εκείνες κι εγώ με τον Γιάννη Μπέζο. Πέθανε στις 2 Ιουλίου του 2009, σε ηλικία 86 ετών.

Η Ελένη Ζαφειρίου (Λάρισα 1916 – 2 Σεπτεμβρίου 2004) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Υπήρξε απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Πρωτοεμφανίστηκε στη θεατρική σκηνή το 1936 στο έργο Πριν από το ηλιοβασίλεμα του Χάουπτμαν που ανεβάστηκε στο Εθνικό Θέατρο. Υποδύθηκε δεκάδες ρόλους κυρίως του κλασικού ρεπερτορίου. Είχε διαπρέψει στον κινηματογράφο σε εξαιρετικούς ρόλους, με θαυμάσια προσόντα ηθοποιίας, ενσαρκώνοντας την απλοϊκότητα των γυναικών των λαϊκών τάξεων. Στις περισσότερες κινηματογραφικές ταινίες που συμμετείχε υποδυόταν τη μάνα των πρωταγωνιστών. Στην τηλεόραση χαρακτηριστικός παρέμεινε ο ρόλος της Καμπουρίτσας, που ερμήνευσε στη σειρά Ο Χριστός ξανασταυρώνεται τη δεκαετία του '70. Επιπρόσθετα, συμμετείχε στη μεταγλώττιση ορισμένων κινουμένων σχεδίων. (Πηγή: Βικιπαίδεια)

Η Κάκια (Αικατερίνη) Παναγιώτου (1923 - 6 Απριλίου 2013) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Όταν τελείωσε τις γυμνασιακές της σπουδές, φοίτησε στη Γερμανική Ακαδημία και στη συνέχεια στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, από την οποία εξήλθε με άριστα. Πρωτοεμφανίσθηκε στη θεατρική σκηνή το 1945 στο θίασο "Αυλαία" και το 1948 προσλήφθηκε στο Εθνικό Θέατρο ως πρώτη στο χορό αρχαίου δράματος. Στη παράσταση της "Ορέστειας" του Αισχύλου διακρίθηκε ιδιαίτερα υποδυόμενη τη Κασσάνδρα. Στη συνέχεια ανέλαβε πρωτεύοντες ρόλους σε νεώτερες παραστάσεις έργων. Περιόδευσε με το θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη στην Αίγυπτο και Κύπρο. Από το 1953 ήταν μόνιμο στέλεχος του Εθνικού Θεάτρου. Στη δεκαετία του 1960 ασχολήθηκε έντονα με το ελληνικό κινηματογράφο όπου και συμμετείχε σε αρκετές ταινίες όπως "Στεφανία", "Αγάπη για πάντα", "Μαντώ Μαυρογένους", "Υπολοχαγός Νατάσα", "" (2003). Την τηλεοπτική σεζόν 2007 - 2008 έπαιξε το ρόλο της αφηγήτριας στη σειρά "Δεληγιάννειον Παρθεναγωγείον ". Παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Σάπαρη, με τον οποίο και απέκτησε έναν γιο. Πέθανε στην Αθήνα σε ηλικία 90 ετών και κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο Χαλανδρίου.

Γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου του 1908 στην Περαχώρα Κορινθίας. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν. Εμφανίσθηκε στη θεατρική σκηνή το 1933 και συνεργάσθηκε με τους καλύτερους θιάσους της εποχής του διακρινόμενος σε κλασικούς στην αρχή ρόλους, αλλά και σε νεοελληνικούς αστικούς. Σημαντικότερες θεατρικές του παρουσιάσεις ήταν στα έργα «Άλκηστις», «Αντιγόνη», «Θεσμοφοριάζουσαι», «Μάκβεθ», «Πλούτος» κ.ά. Η παρουσία του στην κινηματογραφική σκηνή επίσης υπήρξε μεγάλη. Περισσότερες από 70 ήταν οι συμμετοχές του σε ταινίες, με κυρίαρχη στο έργο «Μανταλένα» του 1960, σε παραγωγή της Φίνος Φιλμ και σκηνοθεσία του Ντίνου Δημόπουλου, υποδυόμενος τον Ιερέα Παπά-Φώτη, για τον οποίο ρόλο απέσπασε, το Α΄ Βραβείο 2-ου Ανδρικού Ρόλου, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1960. Άλλες συμμετοχές του, που ξεχώρισαν, ήταν στα έργα «Πικρό ψωμί» (1951), «Ο αγαπητικός της Βοσκοπούλας» (1955), «Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες» 1960, «Ζητείται ψεύτης» 1961, «Ο ατσίδας» 1962, «Λόλα» 1964, «Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά» 1969 και η «Μαρία της σιωπής» (1973). Αλλά και στις ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές, ο Παντελής Ζερβός άφησε ιστορία, ιδιαίτερα στα καθημερινά ραδιοφωνικά πεντάλεπτα «Το 5λεπτο ενός θυρωρού». Ήταν μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών και του Συλλόγου Καλλιτεχνών Εθνικού Θεάτρου. Πραγματοποίησε πολλές θεατρικές περιοδείες εντός και εκτός Ελλάδας, κατά τις οποίες έλαβε πολλές διακρίσεις. Για τη θεατρική του αυτή προσφορά τιμήθηκε με το Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Γεωργίου Α’ από τον Βασιλιά Παύλο. Ο Παντελής Ζερβός ήταν μόνιμος κάτοικος του Παλαιού Φαλήρου στην Αθήνα και μιλούσε αγγλικά. Απεβίωσε στις 22 Ιανουαρίου του 1982 σε ηλικία 74 ετών. Κηδεύτηκε στο Λουτράκι Κορινθίας. Είχε τρεις κόρες, εκ των οποίων η μία σκοτώθηκε στο σεισμό της Σαντορίνης το 1956, σε ηλικία 12 ετών και, όπως αποκαλύφθηκε με τη εκταφή, τρία χρόνια αργότερα, είχε θαφτεί ζωντανή. -- Wikipedia

Ο Κώστας Παπαχρήστος (Βόλος, 1916 - Αθήνα, 29 Σεπτεμβρίου 1995) ήταν Έλληνας ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Ήταν σύζυγος της επίσης ηθοποιού Δήμητρας Σερεμέτη (1933 - 2014) και μεγαλύτερος αδερφός του Νίκου Παπαχρήστου. Έπαιζε συνήθως ρόλους στρατιωτικού, αστυνομικού κ.λ.π. και έραβε ο ίδιος τις στολές για τους ρόλους. Έπαιξε σε 200 ταινίες, εκ των οποίων οι 19 ήταν της Φίνος Φιλμς. Τελευταία σειρά του ήταν η "Πρόβα νυφικού" το 1995. Στη διάρκεια των γυρισμάτων υπέστη καρδιακό επεισόδιο και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, το Μάρτιο. Την ίδια χρονιά πέθανε. Κηδεύτηκε στις 2 Οκτωβρίου στον Κόκκινο Μύλο. Δεν είχε παιδιά.

Η Δήμητρα Σερεμέτη (Αμπελώνας Λαρίσης 1933 - 1η Ιουνίου 2014) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Η Δήμητρα Σερεμέτη γεννήθηκε στον Αμπελώνα Λαρίσης όπου ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές σπουδές της. Το 1946, στη διάρκεια του Εμφυλίου, ήλθε στην Αθήνα. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν και του Πέλου Κατσέλη και διετέλεσε αντιπρόεδρος του Σωματείου Ηθοποιών. Ήταν σύζυγος του ηθοποιού Κώστα Παπαχρήστου.