ΕΚΕΙΝΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ Ν' ΑΓΑΠΟΥΝ - (1951)

Ο Αλέκος Αλεξανδράκης (27 Νοεμβρίου 1928 - 8 Νοεμβρίου 2005) ήταν Έλληνας ηθοποιός, που διακρίθηκε στη μεγάλη και τη μικρή οθόνη ενώ από νωρίς καθιερώθηκε σε ρόλους ζεν πρεμιέ. Με τη νεορεαλιστική ταινία Συνοικία το όνειρο (1961) κέρδισε βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Γιος δικηγόρου από τη Μάνη, ο Αλέκος Αλεξανδράκης φοίτησε στο σχολείο Μπερζάν και μεγάλωσε σε ένα σπίτι γεμάτο βιβλία. Το αγαπημένο του άθλημα ήταν η ξιφασκία και στα 15 έγινε μέλος της εθνικής ομάδας. Ένα χρόνο αργότερα μπήκε στη Σχολή Δοκίμων, θέλοντας να γίνει αξιωματικός του Ναυτικού. Επιθυμούσε παράλληλα να σπουδάσει κινηματογραφική σκηνοθεσία στις ΗΠΑ. Αλλά μία παράσταση του Κάρολου Κουν με πρωταγωνίστρια την Έλλη Λαμπέτη τού άλλαξε τη ζωή. Παράλληλα ο φίλος του και ηθοποιός Νίκος Καζής, σπουδαστής στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, τον παρακινεί να παρακολουθήσει μαθήματα στη Σχολή. Αποφάσισε να δώσει εξετάσεις στο Βασιλικό Θέατρο και πέρασε πρώτος. Έκανε τα πρώτα του βήματα στο θεατρικό σανίδι στις 9 Ιουλίου 1949 και άφησε καλές εντυπώσεις σε κριτικούς και κοινό. «Παρουσιάστε όπλα. "Επιτέλους ένας εραστής στο ελληνικό θέατρο", έγραψε χαρακτηριστικά ο Αιμίλιος Χουρμούζιος στην «Καθημερινή». Εντύπωση έκανε και στον Φιλοποιμένα Φίνο, ο οποίος του πρότεινε να παίξει στον κινηματογράφο. Την ίδια κιόλας χρονιά έκανε το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη με την ταινία «Δύο κόσμοι», σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου. Ακολούθησαν αμέτρητες άλλες και όλοι συμφωνούσαν πως επρόκειτο για έναν μεγάλο ηθοποιό και τον μεγαλύτερο γόη της εποχής. κτός από την ιδιότητα του θιασάρχη, που ξεκίνησε το 1956 και κράτησε τουλάχιστον 35 χρόνια, ο Αλέκος Αλεξανδράκης σκηνοθέτησε θεατρικά έργα και ταινίες, όπως ο «Θρίαμβος» (1960) με τον Καρύδη-Φουκς και τη νεορρεαλιστική ταινία «Συνοικία το όνειρο» (1961), που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, αλλά η προβολή της αρχικά απαγορεύτηκε από τη λογοκρισία της εποχής, για να κυκλοφορήσει μετά από καιρό μια λογοκριμένη έκδοση της ταινίας. Συνεργάστηκε με λαμπερές πρωταγωνίστριες όπως τη Μελίνα Μερκούρη, την Αλίκη Βουγιουκλάκη, τη Τζένη Καρέζη, τη Μάρω Κοντού και τη Ζωή Λάσκαρη. Συνολικά πρωταγωνίστησε σε περισσότερες από 75 κινηματογραφικές ταινίες ενώ και στο θέατρο ερμήνευσε τους σημαντικότερους ρόλους. Επίσης πρωταγωνίστησε σε πολλές τηλεοπτικές σειρές με μεγάλη επιτυχία. Ο «Παράξενος Ταξιδιώτης», που προβλήθηκε από την ΕΙΡΤ το 1972-73, γνώρισε πρωτοφανή επιτυχία σε βαθμό να οδηγήσει την αντίπαλη σειρά «Ο Άγνωστος Πόλεμος» στο τέλος της. Το 1976 επιστρέφει στην τηλεόραση με την μεταφορά του μυθιστορήματος «Γιούγκερμαν» του Μ.Καραγάτση στην ΥΕΝΕΔ. Το 1979 προβάλλονται οι «Μυστικοί Αρραβώνες» του Γρηγόριου Ξενόπουλου με τεράστια επιτυχία-αναδείχθηκε το δημοφιλίστερο πρόγραμμα της περιόδου. Μετά από μια περίοδο αποχής-και αφού μεσολάβησε η σειρά «Ξενοδοχείο», που δεν συγκέντρωσε τις αναμενώμενες τηλεθεάσεις-επιστρέφει με σειρές όπως: Ο Χαρτοπαίχτης, Ξενοδοχείο Αμόρε, Τμήμα Ηθών, Ανατομία ενός Εγκλήματος, Οι Δικηγόροι της Αθήνας, Η Αίθουσα του Θρόνου, Να με Προσέχεις, κ.α. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του δίδασκε υποκριτική στο Εργαστήρι του Διαμαντόπουλου. Το 2001 ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος του απένειμε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Τιμής για την προσφορά του στην τέχνη.

Η Σμαρούλα Γιούλη (1934 - 7 Μαρτίου 2012) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1934. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Δημήτρη Ροντήρη. Στον κινηματογράφο έκανε την πρώτη της εμφάνιση, ως παιδί θαύμα, στην ταινία Φωνή της καρδιάς (1943), δίπλα στον Αιμίλιο Βεάκη. Το 1948 συμμετείχε στην επιθεώρηση Άνθρωποι, άνθρωποι των Σακελλάριου - Γιαννακόπουλου. Συνεργάστηκε με τον θίασο της Κατερίνας Ανδρεάδη και το 1960 απέκτησε δική της θεατρική στέγη και μαζί με τον σύζυγό της, Βαγγέλη Λιβαδά, ανέβασε πολλά ελληνικά και ξένα έργα. Τη δεκαετία του '80, σε συνεργασία με τον σύζυγό της, παρουσίασε και πρωταγωνίστησε σε πολλά μιούζικαλ. (Πηγή: Βικιπαίδεια)

Η Ειρήνη-Άννα Καλουτά (Αθήνα 29 Σεπτεμβρίου 1918 - Αθήνα 17 Απριλίου 2010) του Στεφάνου, ήταν Ελληνίδα ηθοποιός, πρωταγωνίστρια και θιασάρχης. Κόρη του Στέφανου Καλουτά, από οικογένεια βυρσοδεψών στη Σύρο (γι’ αυτό και η Σύρος την έχει τιμήσει και της έχει φτιάξει εκεί το δικό της καμαρίνι) και της Μανιάτισσας Κατίνας Γερακουλάκου. Απόφοιτος της Ιονίου Σχολής Θηλέων, έκανε σπουδές πιάνου και αφοσιώθηκε στο θέατρο. Παράλληλα ασχολήθηκε με τη χορογραφία, την σκηνοθεσία και την καλλιτεχνική διεύθυνση. Μαζί με την αδερφή της Μαρίκα τα δύο «Καλουτάκια», όπως έγιναν γνωστά, πήραν το βάπτισμα του πυρός στο θέατρο της Μαρίκας Κοτοπούλη και του συζύγου της Γιώργου Χέλμη, οι οποίοι στις παραστάσεις που ανέβαζαν έβρισκαν ρόλους και για τα δύο κορίτσια. Εμφανίστηκε σε 14 ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες ενώ στο θέατρο πρωτοεμφανίσθηκε σε ηλικία 4 ετών, στο θίασο Μαρίκας Κοτοπούλη, σε έργο πρόζας. Μαζί με την αδελφή της Μαρία δημιούργησαν τα περίφημα "Καλουτάκια", παιδιά θαύματα της εποχής εκείνης, σε όλα τα είδη του μουσικού θεάτρου. Είχε συμμετάσχει σε επιθεωρήσεις των γνωστότερων επιθεωρησιογράφων σε οπερέτες όπως: "Γλυκειά Νανά", "Διαβολόπαιδο", "Βαφτιστικός" , "Μοντέρνα κορίτσια" κ.ά. του Θεόφραστου Σακελλαρίδη, "Γυναίκα του δρόμου", "Απάχηδες των Αθηνών", "Οι πειρατές" κ.ά. του Νίκου Χατζηαποστόλου, στη "Νυχτερίδα" του Γιόχαν Στράους, σε μουσικές κωμωδίες: "Μ΄ αγαπά δεν μ΄ αγαπά" των Γιανουκάκη - Ριτσιάρδη, σε ηθογραφίες όπως "Το Φυντανάκι" του Χορν, σε πρόζα "Το πανηγύρι" του Χορν, σε κωμειδύλλια: "Αγαπητικός της βοσκοπούλας", "Γκόλφω", "Μαρία Πενταγιώτισσα" και άλλα πολλά. Επί 15 χρόνια έκανε περιοδείες στην Ευρώπη, Αμερική, Αυστραλία, Αφρική και Ν. Ζηλανδία. Εμφανίστηκε στη "Salle de Gaveau" στο Παρίσι το 1950, στο "Κάρνεγκυ Χωλ" στη Νέα Υόρκη το 1954, στο "Palace Theatre" στο Λονδίνο 1968 κ.α. Ηχογράφησε με την αδελφή της Μαρία πολλούς δίσκους στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ενδεικτικά: "Μ΄ αγαπά δεν μ΄ αγαπά", "Γερακίνα", "Οι κερασιές", "Η βροχή", "Βεμ - Βεμ". Οι δε εμφανίσεις της τόσο στην τηλεόραση όσο και σε διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις, δεν είχαν εκλείψει μέχρι τελευταία. Η Άννα Καλουτά φέρεται να διατηρούσε δεσμό με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα σε νεαρή ηλικία. Απεβίωσε στις 17 Απριλίου του 2010 στην Αθήνα, στο σπίτι της, έπειτα από επιδείνωση που παρουσίασε η υγεία της τους τελευταίους μήνες. Κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη στις 20 Απριλίου του 2010 στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Ο ηθοποιός Κούλης (Ιωάννης) Στολίγκας γεννήθηκε στη Δράμα το 1910 και πέθανε στις 24 Φεβρουαρίου 1984 στην Αθήνα. Σπούδασε φωνητική μουσική στο ωδείο της γενέτειράς του. Το θεατρικό του ντεμπούτο το έκανε το 1933 στην οπερέτα του Λέχαρ Εύθυμη χήρα. Συνεργάστηκε με οπερετικούς και επιθεωρησιακούς θιάσους στην Αθήνα και στην επαρχία έως το 1942. Στα 1947 συγκρότησε δικό του θίασο οπερέτας και στα 1955 τον μετέτρεψε σε θίασο πρόζας. Υπήρξε ένας από τους πιο αγαπητούς ηθοποιούς του ελληνικού κινηματογράφου, ιδιαίτερα σε ρόλους κονφερασιέ, με πηγαίο χιούμορ και ιδιαίτερο στυλ, παίζοντας σε ταινίες όπως Ο εμίρης και ο κακομοίρης (1964), Έξω οι κλέφτες (1961) κ.α. Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Ο Περικλής Χριστοφορίδης (1907 - 30 Σεπτεμβρίου 1983) ήταν Έλληνας κωμικός ηθοποιός. Προερχόταν από καλλιτεχνική οικογένεια του Πόντου, αφού τόσο ο πατέρας, όσο και ο παππούς του Περικλής, ήταν επίσης ηθοποιοί. Έχει το ρεκόρ συμμετοχής σε περισσότερες από κάθε άλλο ηθοποιό, ταινίες του κινηματογράφου (περισσότερες από 200). Γεννήθηκε στην Τραπεζούντα. Το 1922 μετοίκησε στην Ελλάδα. Η θητεία του στις σκοτεινές αίθουσες υπήρξε από τις μακροβιότερες, από το 1929 μέχρι και το 1979, συμμετέχοντας σε ταινίες όπως η «Μπόρα» του Δημήτρη Γαζιάδη και το «Ταξίδι του Μέλιτος» του Γιώργου Πανουσόπουλου. Ο παππούς και ο πατέρας του υπήρξαν επίσης ηθοποιοί όπως και η αδερφή του Στέλλα, που ήταν από τις πρώτες που έκανε κινηματογράφο. Σε αρκετές ταινίες του έπαιξε και ο ξάδελφός του, Τάκης Χριστοφορίδης. (Πηγή: Βικιπαίδεια)

Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας (Αθήνα, 13 Μαρτίου 1913 - Βούλα, 28 Ιουνίου 1985) υπήρξε δημοφιλής Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου με καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη. Ήταν αδελφός της ηθοποιού Μήτσης Κωνσταντάρα και πατέρας του δημοσιογράφου και πρώην βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Δημήτρη Κωνσταντάρα. Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Η Γεωργία Βασιλειάδου (1 Ιανουαρίου 1897 - 12 Φεβρουαρίου 1980) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός. Έπαιξε κυρίως σε κωμωδίες του κινηματογράφου. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Το πραγματικό της όνομα ήταν Γεωργία Αθανασίου. Υποχρεώθηκε να αφήσει νωρίς το σχολείο για να εργαστεί σε κατάστημα και να βοηθήσει την πολυμελή οικογένειά της, μετά τον αιφνίδιο θάνατο του πατέρα της κατόπιν πτώσης από άλογο, ο οποίος ήταν αξιωματικός του ιππικού . Την πρώτη της καλλιτεχνική εμφάνιση έκανε το 1922 σαν μέλος της χορωδίας του Θεάτρου Ολύμπια, στο έργο Ερνάνη του Τζουζέπε Βέρντι, μάλλον συμπτωματικά οπότε και ξεκίνησε τις σπουδές της στην Γεννάδειο Σχολή το 1923 και κατόπιν εμφανίστηκε σε διάφορες όπερες. Εργάστηκε σε μεγάλα θεατρικά σχήματα της εποχής με τους Κυβέλη, Μαρίκα Κοτοπούλη, Δημήτρη Μυράτ, ερμηνεύοντας ποικίλους ρόλους. Στα μέσα του 1930 αποφάσισε να σταματήσει, μετά από ένα γάμο της που υπήρξε όμως ατυχής. Στη συνέχεια γνώρισε τη Σοφία Βέμπο η οποία και της υποσχέθηκε να τη βοηθήσει. Την εποχή εκείνη, αντιλαμβανόμενος πρώτος ο Αλέκος Σακελλάριος το έμφυτο ταλέντο της στη μιμητική, της προσέφερε ένα ρόλο το 1939 στα Κορίτσια της παντρειάς, που έγινε η αφορμή για το ξεκίνημα μιας δεύτερης, αλλά περισσότερο γνωστής καριέρας - αυτή τη φορά ως κοσμαγάπητης κωμικού, της "ομορφότερης άσχημης" του ελληνικού κινηματογράφου, όπως χαρακτηρίστηκε. Στην εταιρεία της Φίνος Φιλμ έγιναν οι μεγάλες της επιτυχίες όπως: Η ωραία των Αθηνών (1954), Η θεία απ΄ το Σικάγο (1957), Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός (1960) και πολλές άλλες. Έλαβε μέρος στην τηλεοπτική σειρά Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (1975). (Πηγή: Βικιπαίδεια)

Ο Γιάννης Γκιωνάκης (18 Σεπτεμβρίου 1922 - 25 Αυγούστου 2002) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Ξεκίνησε σπουδές στην Ιατρική αλλά τον κέρδισε το θέατρο. Σπούδασε θέατρο στη Δραματική Σχολή του Κάρολου Κουν και στη σχολή του Ελληνικού Ωδείου.

Ο Σταύρος Ιατρίδης (1900 - 1974) ήταν Έλληνας ηθοποιός, πρωταγωνιστής κυρίως του θεατρικού είδους της επιθεώρησης αποδίδοντας διάφορους τύπους της αστικής Αθήνας. Ο Σταύρος Ιατρίδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1900 και η πρώτη του εμφάνιση στη θεατρική σκηνή ήταν το 1919. Από τότε ανέπτυξε μια πλούσια δραστηριότητα που γρήγορα τον ανέδειξε σε πρωτεύοντες ρόλους στις οπερέτες και στις επιθεωρήσεις. Αργότερα δημιουργεί δικούς του θιάσους με τους οποίους και εμφανίζεται στο θεατρόφιλο κοινό της Αθήνας και της επαρχίας. Η συμμετοχή του επίσης στις παραγωγές του ελληνικού κινηματογράφου ήταν πλούσια. Παράλληλα είχε επιδοθεί και στις εικαστικές τέχνες φιλοτεχνώντας γλυπτικά έργα καθώς και στη γελοιογραφία επί της οποίας έργα του δημοσίευσε σε περιοδικά και εφημερίδες. Πέθανε το 1974 στην Αθήνα. Αδελφή του ήταν η ηθοποιός Σωτηρία Ιατρίδου. (Πηγή: Βικιπαίδεια)

Η Αλέκα Στρατηγού (1926 - 1 Ιανουαρίου 1989) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός. Αδέρφια της ήταν οι ηθοποιοί Στέφανος Στρατηγός, Στέλλα Στρατηγού και Ρένα Στρατηγού. Έπαιξε στο θέατρο αλλά και σε αρκετές κινηματογραφικές ταινίες. Με τη χαρακτηριστική φωνή της και έπαιζε συνήθως ρόλους υπηρέτριας. Ήταν σύζυγος του Ανδρέα Μπάρκουλη. Κηδεύτηκε στο Περιστέρι Αττικής με παρουσία πολύ κόσμου και καλλιτεχνών. Συμμετείχε στη θρυλική σειρά "Λούνα Παρκ", ερμηνεύοντας την Πυθία.

Ο Ράλλης Αγγελίδης ήταν Έλληνας ηθοποιός, ο οποίος έπαιξε σε μικρούς ρόλους στον ελληνικό κινηματογράφο. Γεννήθηκε το 1902 στην Οδησσό και είχε ρίζες από τη Ρωσία. Συνεργάστηκε με διάφορους θιάσους, αναλαμβάνοντας χαρακτηριστικούς κωμικούς ρόλους. Μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1920, έπαιξε μεταξύ άλλων σε οπερέτες και επιθεωρήσεις. Ήρθε οικογενειακώς στην Αθήνα τη δεκαετία του '40 και μετά το 1944 συνεργάστηκε μόνιμα με το θέατρο Ακροπόλ. Πήρε μέρος σε 59 κινηματογραφικές ταινίες και η πρώτη του εμφάνιση ήταν το 1939 στην ταινία Νύχτα χωρίς ξημέρωμα και η τελευταία του εμφάνιση ήταν το 1966. Εκεί που ξεχώρισε ήταν στις ταινίες Ο μεθύστακας (1950), Η θεία απ' το Σικάγο (1957), Ο θησαυρός του μακαρίτη (1959). Η κατοικία του ήταν στην Κηφισιά, ενώ είχε φιλικές σχέσεις με τη Γεωργία Βασιλειάδου και τη Ρένα Ντορ. Στην προσωπική του ζωή δεν παντρεύτηκε ποτέ, είχε όμως ανίψια και μια αδερφή που έμεναν στην Πάτμο.

Ο Θάνος Τζενεράλης (1910 - 5 Μαρτίου 1989) ήταν Έλληνας ηθοποιός. Είναι γνωστός για τους ρόλους του στον Ηλία του 16ου, στη Μανταλένα, καθώς και στην Κάλπικη Λίρα. Σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών και ξεκίνησε την καριέρα του ως βαθύφωνος της όπερας. Υπήρξε βασικό στέλεχος του ΚΘΒΕ. Έμενε στη Βουλιαγμένη και είχε και μία κόρη. (Πηγή: Βικιπαίδεια)