ΑΔΙΚΗ ΚΑΤΑΡΑ - (1967)

Ο Νίκος Ξανθόπουλος ήταν Έλληνας ηθοποιός και τραγουδιστής. Έγινε γνωστός την δεκαετία του 1960 ως πρωταγωνιστής δραματικών ταινιών, ερμηνεύοντας κυρίως το ρόλο του φτωχού και κατατρεγμένου λαϊκού παιδιού, που υποφέρει, αλλά τελικά λυτρώνεται. Γεννήθηκε στην Νέα Ιωνία της Αθήνας στις 14 Μαρτίου 1934. Ήταν παιδί Πόντιων προσφύγων. Μεγάλωσε φτωχικά μαζί με τη μητέρα του. Ο πατέρας του Παναγιώτης, με καταγωγή από την Κερασούντα και συγκεκριμένα την Πουλαντζάκη[1], εργάστηκε ως τσαγκάρη και ψαράς. Συμμετείχε στην Εθνική αντίσταση. Η μητέρα του Μαρία, με καταγωγή από το Ακ Ντάγ Ματέν, τον μεγάλωσε μόνη της καθώς ο πατέρας του απουσίαζε για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Κατά τα εφηβικά του χρόνια υπήρξε αθλητής της ΑΕΚ. Εκτός από τον αθλητισμό, λάτρευε και το διάβασμα. Μεγαλώνοντας αποφάσισε να ασχοληθεί με το θέατρο, παρότι αρχικά τον γοήτευε η ιδέα να γίνει φιλόλογος. Ίνδαλμά του υπήρξε ο Μάνος Κατράκης. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Ηθοποιός του θεάτρου από το 1957 έως το 1963, αφοσιώθηκε τελικά στον κινηματογράφο. Το 1970 ίδρυσε θίασο και περιόδευσε στην Ελλάδα. Ως κινηματογραφικός πρωταγωνιστής καθιερώθηκε από τον σκηνοθέτη-παραγωγό Απόστολο Τεγόπουλο (Κλακ Φιλμ), με τον οποίο είχε αποκλειστική συνεργασία από το 1964 μέχρι το 1971, σε μουσικές δραματικές ταινίες. Εκκίνηση στις ταινίες της νεοσύστατης Κλακ Φιλμ έκανε το 1963 στην ταινία Πληγωμένες καρδιές, στον ρόλο του κακού κουνιάδου. Η αρχή της τυποποίησης των ρόλων του Ξανθόπουλου έγινε έναν χρόνο αργότερα στην ταινία Αγάπησα και πόνεσα, όπου παρουσιάζονται όλα τα στοιχεία που καθιέρωσαν τον Ξανθόπουλο στη συνείδηση του κόσμου σαν παιδί του λαού. Η τελευταία του κινηματογραφική εμφάνιση, μετά από απουσία 24 ετών, ήταν το 1995 στην ταινία «Με τον Ορφέα τον Αύγουστο» του Γιώργου Ζερβουλάκου. Για τις ανάγκες των ταινιών έγινε τραγουδιστής υπό την καθοδήγηση του Απόστολου Καλδάρα και της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου. Μετά το 1971 σταμάτησε τις εμφανίσεις του στον κινηματογράφο και μεταπήδησε σε νέα καριέρα στο λαϊκό τραγούδι. Συνολικά έχει κυκλοφορήσει 9 άλμπουμ και 55 σινγκλ. Η δισκογραφία του περιλαμβάνει γύρω στα 300 τραγούδια. Τα τραγούδια του υπογράφουν μεταξύ άλλων οι Άκης Πάνου, Χρήστος Νικολόπουλος, Σταύρος Ξαρχάκος και άλλοι. Στην μακρά αποχή του από κινηματογράφο και τηλεόραση είχε την ευκαιρία να επισκεφθεί και περιοδεύσει σε ΗΠΑ, Αυστραλία και σχεδόν όλη την Ευρώπη, γνωρίζοντας πάντα την αποδοχή και την αποθέωση από την ελληνική ομογένεια. Στα τέλη του 2005 εξέδωσε την αυτοβιογραφία του με τίτλο «Όσα θυμάμαι και όσα αγάπησα» και οργάνωσε παρουσιάσεις σε διάφορες πόλεις ανά την Ελλάδα. Παντρεύτηκε δύο φορές και απέκτησε τέσσερα παιδιά και πέντε εγγόνια. Απεβίωσε στις 22 Ιανουαρίου 2023, σε ηλικία 88 ετών. Η σορός του αποτεφρώθηκε.

Η Άντζελα Ζήλεια (Αθήνα 24 Μαρτίου 1935) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια. Έκανε μουσικές σπουδές στη Σχολή Ζουανέα και διέπρεψε ως τραγουδίστρια ελαφρού τραγουδιού κερδίζοντας πέντε βραβεία σε διάφορα φεστιβάλ (Βαρκελώνη, Σοπότ και Θεσσαλονίκης). Το τελευταίο βραβείο ήταν το 1967 με το τραγούδι Καλωσόρισες Έρωτα. Στον κινηματογράφο η πρώτη της εμφάνιση έγινε στην ταινία Ο Θησαυρός του Μακαρίτη (1959) και καθιερώθηκε σε δραματικούς ρόλους. Παρτενέρ της στις περισσότερες ταινίες ήταν ο Νίκος Ξανθόπουλος. (Πηγή: Βικιπαίδεια)

Η Κατερίνα Βασιλάκου (Αιδηψός, 1941 – Αθήνα, 4 Ιουλίου 2001) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός. Ήταν σύζυγος του επίσης ηθοποιού Θανάση Μυλωνά (πέθανε το 1989).Απέκτησαν μία κόρη, την Ελένη Μυλωνά. Έπαιξε σε 51 ταινίες του κινηματογράφου, με σημαντική ερμηνεία της στην ταινία Της μιας δραχμής τα γιασεμιά. Πέθανε από έναν σπάνιο μύκητα στον εγκέφαλο και κηδεύθηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών. Το όνομά της δόθηκε σε θέατρο.

Ο Στέφανος Στρατηγός (1923 - 6 Απριλίου 2006) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1923 και ήταν γιος των ηθοποιών Βασιλείου και Αμαλίας Στρατηγού. Αδελφές του ήταν οι επίσης ηθοποιοί Αλέκα και Στέλλα Στρατηγού. Είχε και άλλη μια αδελφή, τη Ρένα Στρατηγού, η οποία εγκατέλειψε νωρίς το θέατρο και τον κινηματογράφο. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του τότε Βασιλικού Θεάτρου. Ξεκίνησε παίζοντας στον θίασο του πατέρα του, σε επιθεωρήσεις, κωμωδίες, οπερέτες και δράματα. Μετά τα θεατρικά μπουλούκια, έπαιξε στο θίασο του Βασίλη Λογοθετίδη. Έπαιξε σε περισσότερες από 85 ταινίες. Έπαιξε και στην τηλεόραση («Αστυνομικές ιστορίες», «Ανατολικός άνεμος»). Ήταν ένας από τους δημοφιλέστερους καρατερίστες του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, κυρίως σε ρόλους σκληρού και αδίστακτου. Στην ιδιωτική του ζωή ήταν ήρεμος και πράος άνθρωπος αγαπητός απ’ όλους και με ξεχωριστό ήθος. Ήταν μοναχικός άνθρωπος και του άρεσε το διάβασμα. (Πηγή: Βικιπαίδεια)

Ο Θόδωρος Έξαρχος (Κέρκυρα, 10 Δεκεμβρίου 1930 - Παγκράτι, 9 Μαΐου 2009) ήταν Έλληνας ηθοποιός και συγγραφέας. Σπούδασε θεατρική τέχνη στο Εθνικό Θέατρο, έχοντας δασκάλους το Δημήτρη Χορν και το Δημ. Ροντήρη. Έλαβε μέρος, τις περισσότερες φορές, σε δεύτερους αλλά σημαντικούς ρόλους, σε περίπου 60 ταινίες του σινεμά, με πρώτη το Της τύχης τα γραμμένα (1957) και τελευταία την Πολίτικη κουζίνα (2003). Επίσης, έλαβε μέρος σε πολλά ποιοτικά θεατρικά έργα, όπως τη Βροχή (ντεμπούτο, στα 1957, με το θίασο της Κυρίας Κατερίνας), τον Αρχιμάστορα Σόλνες, σε σκηνοθεσία του Γ. Κιμούλη κ.λ.π. Έπαιξε και στην τηλεόραση, σε δημοφιλείς σειρές όπως ο Άγνωστος Πόλεμος ενώ δάνεισε τη χαρακτηριστική βαθειά φωνή του σε ραδιοφωνικές εκπομπές. Τελευταία του τηλεοπτική σειρά ήταν Ο ψεύτης παππούς (2008-2009). Τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών για το πόνημά του Έλληνες Ηθοποιοί- Αναζητώντας τις ρίζες, το οποίο εξέδωσε το 1997. (Πηγή: Βικιπαίδεια)

Η Καίτη Πάνου (Κατερίνα Παναγιώτου) (28 Αυγούστου 1927 - 17 Μαΐου 2008) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Στον κινηματογράφο έγινε γνωστή ως παρτενέρ του Λάμπρου Κωνσταντάρα. Σε μικρή ηλικία ήρθε στην Αθήνα. Σπούδασε κλασικό μπαλέτο και υποκριτική στην Σχολή Ηθοποιών Κινηματογράφου του Γιώργου Θεοδοσιάδη ενώ όταν ήταν μικρή ασχολήθηκε με το θέατρο ως παιδί θαύμα. Το 1962 εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο με το θίασο του Μίμη Φωτόπουλου. Σε νεαρή ηλικία έκανε την πρώτη της εμφάνιση στην ταινία «Η φωνή της καρδιάς». Μετέπειτα εμφανίστηκε σε πολλές ταινίες της χρυσής εποχής του παλιού ελληνικού κινηματογράφου.

Ο Βαγγέλης Καζάν, γεννημένος ως Βαγγέλης Καζαντζόγλου (Ναύπλιο 1936 ή 1938 – Αθήνα 10 Μαρτίου 2008) ήταν Έλληνας ηθοποιός χαρακτήρων, ο οποίος έπαιξε σε ρόλους καρατερίστα. Σπούδασε θέατρο και υποκριτική στην Δραματική Σχολή του Μιχαηλίδη. Η πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο ήταν το 1960 και στον κινηματογράφο το 1953. Συνεργάστηκε πολλές φορές με το Θόδωρο Αγγελόπουλο και έλαβε το βραβείο Α' ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης το 1975, για το ρόλο του στην ταινία "Θίασος".[3] Η καριέρα του στο θέατρο, στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο διήρκεσε μισό αιώνα περίπου. Πέρα από την ηθοποιία, ο Καζάν είχε ασχοληθεί και με τον στίβο, λαμβάνοντας μέρος σε αγώνες δρόμου. (Πηγή: wikipedia)

Η Ελένη Ζαφειρίου (Λάρισα 1916 – 2 Σεπτεμβρίου 2004) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Υπήρξε απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Πρωτοεμφανίστηκε στη θεατρική σκηνή το 1936 στο έργο Πριν από το ηλιοβασίλεμα του Χάουπτμαν που ανεβάστηκε στο Εθνικό Θέατρο. Υποδύθηκε δεκάδες ρόλους κυρίως του κλασικού ρεπερτορίου. Είχε διαπρέψει στον κινηματογράφο σε εξαιρετικούς ρόλους, με θαυμάσια προσόντα ηθοποιίας, ενσαρκώνοντας την απλοϊκότητα των γυναικών των λαϊκών τάξεων. Στις περισσότερες κινηματογραφικές ταινίες που συμμετείχε υποδυόταν τη μάνα των πρωταγωνιστών. Στην τηλεόραση χαρακτηριστικός παρέμεινε ο ρόλος της Καμπουρίτσας, που ερμήνευσε στη σειρά Ο Χριστός ξανασταυρώνεται τη δεκαετία του '70. Επιπρόσθετα, συμμετείχε στη μεταγλώττιση ορισμένων κινουμένων σχεδίων. (Πηγή: Βικιπαίδεια)

Ο Θόδωρος Μορίδης ήταν Έλληνας ηθοποιός. Γεννήθηκε το 1903 στην Κύπρο και πέθανε στις 22 Δεκεμβρίου του 2003 σε ηλικία 100 ετών. Ήταν σύζυγος της επίσης ηθοποιού Τζόλυς Γαρμπή. Γεννημένος το 1903 στη Λεμεσό της Κύπρου, ο Θόδωρος Μορίδης πρωτοεμφανίστηκε το 1924 με το θίασο των Βεάκη - Νέζερ. Με το θίασο της Κυβέλης έπαιξε στον Άγνωστο (1927) και την επόμενη χρονιά στην Ιφιγένεια εν Ταύροις με την Ελένη Χαλκούση. Υπήρξε βασικό στέλεχος του Λαϊκού Θεάτρου του Βασίλη Ρώτα και το 1932 συνεργάστηκε για πρώτη φορά με τη Μαρίκα Κοτοπούλη, ενώ το 1936 ξεκίνησε η συνεργασία του με την κυρία Κατερίνα, στης οποίας το θίασο παρέμεινε έως το 1943, ερμηνεύοντας πολλούς σημαντικούς ρόλους σε μεγάλα έργα του παγκόσμιου δραματολογίου. Στο θίασο της Κατερίνας γνώρισε και αγάπησε και την Τζόλυ Γαρμπή, με την οποία ήταν μαζί 60 χρόνια στη σκηνή και στη ζωή. Ακολούθησαν συνεργασίες με το θίασο Μανωλίδου - Βεάκη - Παππά (1943-44), με τους Ενωμένους Καλλιτέχνες (1945-46), με το Θυμελικό Θίασο, με τον Μίμη Φωτόπουλο, με τον Νίκο Χατζίσκο, με το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο του Μάνου Κατράκη, με την Αντιγόνη Βαλάκου, τη Μαίρη Αρώνη, με την Έλσα Βεργή. Από το 1961 έως το 1983 εντάχθηκε στη δύναμη του Εθνικού Θεάτρου, ερμηνεύοντας δεκάδες σημαντικούς ρόλους στο αρχαίο δράμα και στο παγκόσμιο δραματολόγιο. Στον κινηματογράφο συμμετείχε σε πολλές ταινίες από το 1948 έως τη δεκαετία του 1970 όπως Χαμένοι άγγελοι (1948), Γκόλφω (1955), Η Δούκισσα της Πλακεντίας (1956), Χτυποκάρδια στο θρανίο (1963), Ζούσα μοναχός χωρίς αγάπη (1971) και στην τηλεόραση όπως Αστυνομικές Ιστορίες (1973), Ο κήπος με τ’ αγάλματα (1981) κ.ά. Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια