ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ - (1969)

Ελληνίδα ηθοποιός, ένα από τα πιο λαμπρά αστέρια της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου την δεκαετία του εξήντα και σύμβολο του σεξ στην εποχή της, ενώ τα επόμενα χρόνια διέγραψε μια σημαντική πορεία στο θέατρο. Μέσα από τους ρόλους της στην μεγάλη οθόνη, διαμόρφωσε την εικόνα της δυναμικής αλλά και μοιραίας γυναίκας, όντας το σύμβολο του σεξ της εποχής της και το κρυφό απωθημένο πολλών ανδρών. Η Ζωή Κουρούκλη, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, στις 12 Δεκεμβρίου 1942 και μεγάλωσε υπό την σκέπη των παππούδων της. Ήταν η μοναχοκόρη του βασιλόφρονα στρατιωτικού Δημητρίου Κουρούκλη, ο οποίος σκοτώθηκε από άνδρες του ΕΛΑΣ το 1943, κατά την διάρκεια της Κατοχής, ενώ και η μητέρα της υπήρξε θύμα των κομμουνιστών, κατά την διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου. Φοίτησε στο εκπαιδευτήριο θηλέων Βαλαγιάννη και στην ελληνογαλλική σχολή καλογραιών Καλαμαρί στην Θεσσαλονίκη, καθώς και στη δραματική σχολή του Πέλου Κατσέλη στην Αθήνα. Στις 20 Ιουνίου 1959, πήρε μέρος στα καλλιστεία, που διοργάνωσε η εφημερίδα «Απογευματινή» και στέφθηκε σταρ Ελλάς και στις 26 Ιουλίου του ίδιου χρόνου εκπροσώπησε την Ελλάδα στον διαγωνισμό της «Μις Υφήλιος», που έγινε στο Λονγκ Mπιτς των ΗΠΑ. Το 1961, ο Φιλοποίμην Φίνος την επέλεξε για πρωταγωνίστρια στην δραματική ταινία Κατήφορος σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη και υπέγραψε μαζί της αποκλειστικό συμβόλαιο συνεργασίας. Η ταινία ήταν η πιο επιτυχημένη εμπορικά τη σεζόν 1961-1962, καθιερώνοντας τη Ζωή Λάσκαρη ως πρωταγωνίστρια και ως μια από τις πιο λαμπρές σταρ του κινηματογράφου. Για να μην γίνεται σύγχυση με την εξαδέλφη της Ζωή Κουρούκλη, η οποία ήταν ήδη γνωστή τραγουδίστρια, ο Φίνος την βάφτισε Λάσκαρη εμπνευσμένος από το όνομα ενός Ιταλού. Τα επόμενα χρόνια θα πρωταγωνιστήσει σε πολλές από τις μεγάλες επιτυχίες της Φίνος Φιλμ και θα συνεργαστεί με όλους τους σταρ της εποχής της (Αλέκος Αλεξανδράκης, Νίκος Κούρκουλος, Φαίδων Γεωργίτσης, Ρένα Βλαχοπούλου, Ντίνος Ηλιόπουλος, Κώστας Βουτσάς, Μάρθα Καραγιάννη, Μαίρη Χρονοπούλου, κ. ά). Η Στεφανία και ο Κατήφορος έκαναν διεθνή καριέρα, διευρύνοντας την φήμη της Λάσκαρη στο εξωτερικό, ενώ Οι θαλασσιές οι χάντρες έκλεψαν, εκτός συναγωνισμού, τις εντυπώσεις στο κινηματογραφικό φεστιβάλ των Κανών το 1967, την ώρα που ο γαλλικός Τύπος έπλεκε το εγκώμιο της Ελληνίδας πρωταγωνίστριας. Στα τέλη της δεκαετίας του εξήντα, μαζί με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και την Τζένη Καρέζη, θεωρούνταν οι μεγαλύτερες ντίβες και πιο εμπορικές σταρ στην Ελλάδα. Η Ζωή Λάσκαρη είχε διαμορφώσει με τους ρόλους της την εικόνα της δυναμικής αλλά και μοιραίας γυναίκας και ήταν το νούμερο ένα σύμβολο του σεξ της εποχής της. Η δύση του ελληνικού εμπορικού κινηματογράφου θα σηματοδοτήσει τη ενασχόλησή της Ζωής Λάσκαρη με το θέατρο. Το 1966, σε συνεργασία με τον Αντρέα Ντούζο, περιόδευσε στην Κύπρο με τα έργα Μιας πεντάρας νιάτα των Γιαλαμά - Πρετεντέρη. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, Μαριχουάνα Στοπ με συμπρωταγωνιστή της τον Τόλη Βοσκόπουλο, δημιουργήθηκε και το μεταξύ τους φλογερό ειδύλλιο, που αποτυπώθηκε στο τραγούδι του Βοσκόπουλου Ξανθή Αγαπημένη Παναγιά, με το οποίο συμμετείχε στο Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης το 1972. Το 2013, τιμήθηκε από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου, για τη συνολική προσφορά της στον κινηματογράφο. Η Ζωή Λάσκαρη πέθανε αιφνιδίως στις 18 Αυγούστου 2017 στο εξοχικό της στο Πόρτο Ράφτη, σε ηλικία 73 ετών.

Ο Γιάννης Φέρτης (Αθήνα, 21 Απριλίου 1938) είναι από τους σημαντικότερους Έλληνες ηθοποιούς του θεάτρου και κινηματογράφου. Πρωταγωνιστής από τη δεκαετία του 1960 έως και σήμερα σε κλασικά και σύγχρονα θεατρικά έργα, στην πρόζα και το αρχαίο δράμα. Κατάγεται από το ορεινό χωριό Δάφνη του Νομού Φθιώτιδας. Αποφοίτησε από τη σχολή Θεάτρου Τέχνης Κάρολου Κουν το 1958. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο το 1959 στο έργο Η Ηλικία της Νύχτας του Ι. Καμπανέλλη. Στον κινηματογράφο πρωταγωνίστησε σε περισσότερες από 25 ταινίες. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην ταινία Ποια Είναι η Μαργαρίτα (1961) με τη Τζένη Καρέζη. Την επόμενη χρονιά ερμήνευσε τον Ορέστη στην Ηλέκτρα (1962) σε σκηνοθεσία Μ. Κακογιάννη, ταινία που απέσπασε 25 διεθνείς διακρίσεις (μεταξύ των οποίων και υποψήφια για Όσκαρ ξένης ταινίας). Το 2008 κέρδισε το Βραβείο Α΄Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία του στην Ταινία Σκλάβοι στα Δεσμά τους σε σκηνοθεσία Α. Λυκουρέση. Πρωταγωνίστησε επίσης σε πλήθος τηλεοπτικών σειρών, με σημαντικότερες τη Δασκάλα με τα Χρυσά Μάτια (1979) και τον Συμβολαιογράφο (1979). Το 2003 συμμετείχε ως αφηγητής με τη Λαϊκή Ορχήστρα Μίκης Θεοδωράκης στην παρουσίαση του Άξιον Εστί - Πνευματικό Εμβατήριο στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού και σε λοιπές συναυλίες ανά την Ελλάδα καθώς και στο αφιέρωμα στον ποιητή Γ. Ρίτσο που παρουσιάστηκε στη Μακρόνησο. Το 2014 συμμετείχε ως αφηγητής στο μεγάλο ορχηστρικό έργο με θεματικό χαρακτήρα, για αφηγητή, σολίστες, χορωδία και ορχήστρα Μέρες Επιταφίου, που βασίστηκε στο πρωτότυπο κείμενο του Νίκου Γκάτσου και μελοποίηση του Δ. Παπαδημητρίου. Το 1971 μαζί με την Αφροδίτη Μάνου κυκλοφόρησαν το ντουέτο Σαν με κοιτάς. Το τραγούδι χρησιμοποιήθηκε ως ηχητική επένδυση για την ταινία Εκείνο το καλοκαίρι (1971) και συμπεριλήφθηκε σε αρκετά άλμπουμ μέχρι και σήμερα. Το 1972 συμμετείχε ως αφηγητής στο τραγούδι Τι να Θυμηθώ τι να Ξεχάσω με ερμηνευτή τον Γ. Νταλάρα. Το 2000 συμμετείχε ως αφηγητής στο CD του Π. Γαϊτάνου Η πηγή της Ζωής, ενώ το 2008 συμμετείχε στο Τραγούδι του παλιού Καιρού του Μ. Μητσιά από το δίσκο Αργοναύτες. Με την ιδιαίτερα εκφραστική φωνή του έχει ντύσει πληθώρα διαφημίσεων στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο. (Πηγή: Βικιπαίδεια)

Ο Ανδρέας Φιλιππίδης του Εμμανουήλ (6 Ιανουαρίου 1919 - 8 Ιανουαρίου 1989) ήταν Έλληνας ηθοποιός. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1919. Ήταν απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου και τελειόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Πρωτοβγήκε στη σκηνή το 1943 με το θίασο της κυρίας Κατερίνας στο Παράξενο ιντερμέτζο στο ρόλο του Γκόρντον. Έπαιξε κοντά στους Μανωλίδου, Αρώνη, Παππά και Χορν. Εργάστηκε στο Εθνικό Θέατρο (και μάλιστα σε πρωταγωνιστικούς ρόλους από το 1946 μέχρι το 1957), στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, στο ελεύθερο Θέατρο και λίγα χρόνια ως θιασάρχης. Σκηνοθέτησε έργα των Τσέχωφ, Μολιέρου, Ξενόπουλου κ.ά. ενώ για 20 χρόνια διετέλεσε καθηγητής στη δραματική σχολή Θεοδοσιάδη. Έχει εμφανιστεί σε πολλές ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες, συνεργαζόμενος με το ραδιόφωνο και τη τηλεόραση.Υπήρξε και ενεργός σκακιστής, πρωταθλητής στο Α' πρωτάθλημα ηθοποιών το 1972. Το 1985 παρουσίασε την εκπομπή "Τυχερή σκακιέρα" . Μετά τη δικτατορία εξελέγη αντιπρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών. Υπήρξε σύζυγος της ηθοποιού Δέσπως Διαμαντίδου και της Λίλλης Παπαγιάννη. Κηδεύτηκε στου Ζωγράφου.

Γεννήθηκε στην Κρήτη το 1935 και σπούδασε στις δραματικές σχολές Ελληνικού Ωδείου και Κωστή Μιχαηλίδη. (Πηγή: greekactor)

Η Κάκια (Αικατερίνη) Παναγιώτου (1923 - 6 Απριλίου 2013) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Όταν τελείωσε τις γυμνασιακές της σπουδές, φοίτησε στη Γερμανική Ακαδημία και στη συνέχεια στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, από την οποία εξήλθε με άριστα. Πρωτοεμφανίσθηκε στη θεατρική σκηνή το 1945 στο θίασο "Αυλαία" και το 1948 προσλήφθηκε στο Εθνικό Θέατρο ως πρώτη στο χορό αρχαίου δράματος. Στη παράσταση της "Ορέστειας" του Αισχύλου διακρίθηκε ιδιαίτερα υποδυόμενη τη Κασσάνδρα. Στη συνέχεια ανέλαβε πρωτεύοντες ρόλους σε νεώτερες παραστάσεις έργων. Περιόδευσε με το θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη στην Αίγυπτο και Κύπρο. Από το 1953 ήταν μόνιμο στέλεχος του Εθνικού Θεάτρου. Στη δεκαετία του 1960 ασχολήθηκε έντονα με το ελληνικό κινηματογράφο όπου και συμμετείχε σε αρκετές ταινίες όπως "Στεφανία", "Αγάπη για πάντα", "Μαντώ Μαυρογένους", "Υπολοχαγός Νατάσα", "" (2003). Την τηλεοπτική σεζόν 2007 - 2008 έπαιξε το ρόλο της αφηγήτριας στη σειρά "Δεληγιάννειον Παρθεναγωγείον ". Παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Σάπαρη, με τον οποίο και απέκτησε έναν γιο. Πέθανε στην Αθήνα σε ηλικία 90 ετών και κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο Χαλανδρίου.

Η Κατερίνα Γώγου (Αθήνα 1 Ιουνίου 1940 - 3 Οκτωβρίου 1993) ήταν Ελληνίδα ποιήτρια και ηθοποιός. Ξεκίνησε από μικρή την καριέρα στην ηθοποιΐα αλλά αργότερα στράφηκε στην ποίηση. Ξεκίνησε σε ηλικία μόλις 5 ετών να παίζει σε διάφορες παιδικές παραστάσεις, όπου την χαρακτήριζαν παιδί-θαύμα. Παρόλα αυτά, δεν πέρασε όμορφα παιδικά χρόνια, ελέω Κατοχής και Εμφυλίου Πολέμου. Σπούδασε στη σχολή του Τάκη Μουζενίδη, η οποία εθεωρείτο μια από τις καλύτερες της εποχής. Παράλληλα τελείωσε και τη σχολή χορού Πράτσικα Ζουρούδη και Βαρούτη. Η Κατερίνα Γώγου πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο με τον θίασο Ντίνου Ηλιόπουλου, το 1961, στο έργο των Ευαγγελίδη - Μαρή Ο Κύριος πέντε τοις εκατό. Οι περισσότερες ταινίες όπου συμμετείχε, ήταν παραγωγής Φίνος Φιλμ. Ως ηθοποιός είναι γνωστή περισσότερο για δευτερεύοντες ρόλους, όπως στην ταινία το Ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο (1959) ή το Μια τρελή τρελή οικογένεια (1965). Οι ρόλοι της συνήθως απεικόνιζαν αστείες και ανέμελες γυναίκες. Της έχει απονεμηθεί, στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, το Βραβείο Α΄ Γυναικείου ρόλου, για την ταινία Το βαρύ πεπόνι (1977). Έκανε την πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση στην ταινία Ο Άλλος (1952). Ως ποιήτρια, από την άλλη, είναι γνωστή για τον αντισυμβατικό και συνειρμικό τρόπο γραφής της, καθώς και τις αναρχικές της ιδέες. Οι στίχοι της ήταν γεμάτοι οργή και επαναστατικότητα. Το σκοτάδι της, ο ασυμβίβαστος χαρακτήρας της και η κλονισμένη ψυχολογία της την οδήγησαν, σε ηλικία μόλις 53 ετών, στην αυτοκτονία. (Πηγή: Βικιπαίδεια)

Ο Μάκης (Ευθύμιος) Ρευματάς (Αθήνα 1935-17 Νοεμβρίου 2012) ήταν Έλληνας ηθοποιός. Είχε πολύ χαρακτηριστική φωνή και είχε συμμετάσχει σε αρκετές ταινίες αλλά και σε μεταγλωττίσεις. Σύζυγός του είναι η ηθοποιός Έλλη (Ελευθερία) Κωνσταντίνου.

Η Μέλπω Ζαρόκωστα (Πειραιάς 7 Μαΐου 1933-) είναι Ελληνίδα ηθοποιός. Γεννήθηκε στον Πειραιά στα 1933. Κόρη του Ηλία Ζαρόκωστα ενός από τους πρώτους έλληνες Αναλογιστές και της Δέσποινας Σπυροπούλου. Μετά τον πόλεμο μετανάστευσε για λίγο καιρό στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και κατόπιν στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας, όπου σπούδασε θέατρο στο Metropolitan Theater και στη σχολή Ραδιοφωνικών σπουδών Canandale σκηνοθεσία, σενάριο και υποκριτική. Έμεινε εκεί 11 χρόνια και ξεκίνησε την καλλιτεχνική της καριέρα στην τηλεόραση και το θέατρο. Ερμήνευσε στο Σίδνεϊ την Αντιγόνη του Ανουίγ. Επίσης την Εκάβη στα ελληνικά για την ελληνική παροικία. Το 1957 παντρεύτηκε τον πρώτο της σύζυγο τον πιανίστα Ανδρέα Διαμαντίδη και μετέβη μαζί του Λονδίνο, όπου και έμειναν για ένα χρόνο. Λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων επέστρεψε στην Ελλάδα το 1958. Σχεδόν ταυτόχρονα με την επιστροφή στην Αθήνα, ξεκίνησε και τη συνεργασία της με το θίασο του Λάμπρου Κωνσταντάρα. Εκεί γνώρισε και τον μετέπειτα δεύτερο σύζυγο της επίσης ηθοποιό και σκηνοθέτη Βίκτορα Παγουλάτο με τον οποίο και απέκτησαν ένα γιο, τον Αλέξανδρο. Ασχολήθηκε με την μετάφραση και διασκευή έργων για το θέατρο, ραδιόφωνο και τηλεόραση. Έγραψε το πρώτο της θεατρικό έργο, το Φροντιστήριο Γυναικών, στο οποίο και συμπρωταγωνίστησε με τον Ντίνο Ηλιόπουλο, τη Νόρα Βαλσάμη και το Νίκο Απέργη. Έκτοτε αρκετά δικά της έργα έχουν παιχθεί στην αθήνα και την επαρχία. Υπήρξε το πρώτο γυναικείο μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων από το 1960, μέλος του Δ.Σ. από το 1990 και Πρόεδρος της Εταιρείας από το 1999 έως το 2001. (Πηγή: Βικιπαίδεια)