ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΤΗΝ ΚΟΛΟΠΕΤΙΝΙΤΣΑ - (1959)

Ο Μίμης (Δημήτρης) Φωτόπουλος του Νικολάου (20 Απριλίου 1913 - 29 Οκτωβρίου 1986) υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του ελληνικού κινηματογράφου. Γεννήθηκε στη Ζάτουνα Γορτυνίας και ήταν γιος του Νικολάου Φωτόπουλου και της Άννας Παπαδοπούλου από το Αίγιο. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και παρακολούθησε μαθήματα της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (μέχρι το β' έτος, 1933). Συμμετείχε στο ΕΑΜ, και για τη δράση του εξορίστηκε στην Ελ Ντάμπα στα Δεκεμβριανά. Εργάσθηκε ως ηθοποιός - θιασάρχης από το 1952 και σκηνοθέτης από το 1960. Έγραψε 4 ποιητικές συλλογές: Μπουλούκια (1940), Ημιτόνια (1960), Σκληρά τριολέτα (1961) και ο Θάνατος των Ημερών (1976) και 3 αυτοβιογραφικά: 25 χρόνια θέατρο (1958), Το ποτάμι της ζωής μου και Ελ Ντάμπα - Όμηρος των Εγγλέζων (1965). Επίσης έγραψε και 2 θεατρικά έργα που έχουν παιχτεί: Ένα κορίτσι στο παράθυρο (1966) και Πελοπίδας ο καλός πολίτης (1976) Οργάνωσε 5 εκθέσεις ζωγραφικής (ιδιότυπης τεχνικής κολάζ γραμματοσήμων). Υπήρξε μέλος του Δ.Σ. του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Ελευθέρου Θεάτρου και Πρόεδρος του Δ. Σ. Άρματος Θέσπιδος. Έκανε θεατρικές περιοδείες στην Αμερική, Γερμανία, Αίγυπτο, Τουρκία και Κύπρο. Τιμήθηκε με τα παράσημα Χρυσό Σταυρό του Γεωργίου Α΄ και Σταυρό του Αποστόλου Μάρκου Πατριαρχείου Αλεξανδρείας. Ο Μίμης Φωτόπουλος ασχολήθηκε για πολλά χρόνια και με αξιοσημείωτη επιτυχία με την τεχνική του κολάζ και μάλιστα με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο, τη χρήση «ψηφίδων» από γραμματόσημα με τις οποίες έφτιαξε μεγάλο αριθμό ζωγραφικών πινάκων. Σημαντικότερες συμμετοχές του ήταν στο Βυσσινόκηπο του Τσέχωφ, στις Αγριόπαπιες του Ίψεν στο θέατρο Τέχνης, στο Όνειρο καλοκαιρινής νύκτας του Σαίξπηρ στο θέατρο του Βασιλικού Κήπου (1956) και για πολλά χρόνια συνεργάστηκε με τον Ντίνο Ηλιόπουλο. Εμφανίστηκε σε δεκάδες κωμωδίες, φάρσες αλλά και δραματικούς ρόλους. (Πηγή: Βικιπαίδεια)

Ο Κώστας Χατζηχρήστος (Θεσσαλονίκη 1921 - 3 Οκτωβρίου 2001) ήταν Έλληνας ηθοποιός, από τους σημαντικότερους κωμικούς του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Ήταν γόνος πολύτεκνης οικογένειας από την Κωνσταντινούπολη, η οποία εγκαταστάθηκε αρχικά στην Καβάλα και κατόπιν στην Θεσσαλονίκη όπου γεννήθηκε και αργότερα μετακόμισε στο Παγκράτι. Ήταν το 11ο παιδί της οικογένειας, που είχε ήδη 10 γιους. Μετά από εκείνον, γεννήθηκε η αδερφή του η Ρίτσα (ήθελαν πολύ μια κόρη οι γονείς του) και τέλος ο μικρότερος αδερφός του και τελευταίο παιδί, ο Δήμος. Φοίτησε αρχικά στη Στρατιωτική Σχολή της Σύρου και τελείωσε τις σπουδές του στην Καβάλα. Εργάστηκε σε βαριετέ στο θέατρο "Μισούρι" του Πειραιά και στο θίασο της Νίτσας Γαϊτανάκη όπου έπαιξε στο "Στραβόξυλο" του Ψαθά. Από το 1945 έως το 1948 δούλεψε με το θίασο οπερέτας του Παρασκευά Οικονόμου και εμφανίστηκε στα βαριετέ "Πεύκα" με τον Γ. Οικονομίδη και "Όασις" με τον Μ. Τραϊφόρο. Την περίοδο 1949-50 συμμετείχε στο μουσικό θίασο Κούλας Νικολαΐδου στο θέατρο "Βερντέν" της λεωφόρου Αλεξάνδρας. Στο «Βερντέν» ο Χατζηχρήστος θα κάνει και την πρώτη του μεγάλη επιτυχία στο ρόλο του βλάχου Θύμιου, ένα ρόλο που εμπνεύστηκε ο αδελφός της συζύγου του, ο Κώστας Νικολαΐδης, της συγγραφικής τριάδας Νικολαΐδη - Ελευθερίου - Λυμπερόπουλου. Από το 1953 έως το 1955 συνεργάζεται με την Καίτη Ντιριντάουα και τον Κούλη Στολίγκα. Το 1955, όταν ο θίασος ανεβάζει στο "Περοκέ" την επιθεώρηση "Κόκα-κόλα" των Γιαλαμά - Θίσβιου - Πρετεντέρη, πλέκεται και το ειδύλλιό του με την Ντιριντάουα. Παντρεύτηκαν και απέκτησαν μία κόρη. Ο γάμος τους έλαβε τέλος το 1975 και η Καίτη Οικονόμου, όπως ήταν το πραγματικό όνομα της Ντιριντάουα, πέθανε το Φεβρουάριο του 1996. Στον κινηματογράφο, ο Χατζηχρήστος πρωτοεμφανίστηκε το 1952 με την ταινία "Ο Πύργος των ιπποτών" των Γ. Ασημακόπουλου - Ν. Τσιφόρου. Σημείωσε τεράστια επιτυχία και στο θέατρο. Μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην καριέρα του ήταν ο "Ανθρωπος που γύρισε από τα πιάτα", που πρωτανέβηκε το χειμώνα του 1968-69 με συνθιασάρχες την Α. Φόνσου και τον Δ. Παπαγιαννόπουλο. Υπήρξε παραγωγός τριών ταινιών και σκηνοθέτης οκτώ. Η πορεία του στο θέατρο συνεχίστηκε απρόσκοπτη μέχρι το 1983. Μετά από μακρά περίοδο απουσίας επέστρεψε την περίοδο 1994-95, παίζοντας στο δικό του χώρο (το "Θέατρο Χατζηχρήστου" στη στοά Πανεπιστημίου & Ιπποκράτους) την επιθεώρηση "Δεν ήξερες, δε ρώταγες" και την επόμενη χρονιά σε συνεργασία με τον Γ. Πάντζα το έργο του Κ. Παπαπέτρου "Τρελάθηκα και σώθηκα". Η δύσκολη περίοδος της ζωής του άρχισε όταν έχασε ξαφνικά την Ελένη Πανταζή, την τέταρτη γυναίκα του, μόλις στα 42 της χρόνια. Υπέφερε από οικονομικά προβλήματα, ενώ τα τελευταία χρόνια έπασχε από καρκίνο. Πέθανε από πνευμονική λοίμωξη στις 3 Οκτωβρίου 2001. Σήμερα, το όνομά του φέρουν οδοί στην Λάρισα και την Θεσσαλονίκη. Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

H Ρίκα Διαλυνά γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης το 1931 και είναι ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Τελειώνοντας το γυμνάσιο, ήρθε στην Αθήνα για να μπει στο πολυτεχνείο και να δώσει εξετάσεις στη σχολή καλών τεχνών, όπου πέρασε με επιτυχία. Άρχισε μαθήματα ζωγραφικής με δάσκαλο τον Μόραλη[1] και συγχρόνως γράφτηκε και στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Δάσκαλοί της ήταν οι Δ. Ροντήρης, Κ. Παξινού, Σολομός, Σπύρος Μελάς. Το 1954 έλαβε μέρος στα καλλιστεία της εποχής και εκλέχθηκε Σταρ Ελλάς (τον τίτλο της Μις Ελλάς κέρδισε η Έφη Μελά) ενώ στη συνέχεια πήγε στις ΗΠΑ για το διαγωνισμό της Μις Υφήλιος, όπου κέρδισε την πέμπτη θέση. Παρέμεινε αρκετά εκεί γιατί παντρεύτηκε και παράλληλα σπούδασε αγγλικά στο New York University ενώ έκανε και ιδιωτικά μαθήματα υποκριτικής από την Judith Elliot. Έχει συμμετάσχει σε αρκετές ελληνικές και ξένες παραγωγές καθώς και σε θεατρικές παραστάσεις γνωστών θιάσων της εποχής. Δεν παραμέλησε όμως να ζωγραφίζει ενώ ασχολήθηκε και με την συγγραφή μυθιστορημάτων.

O Σπύρος Ανδρουτσόπουλος (Πάτρα, 17 Αυγούστου 1937 - Ελευσίνα, 10 Νοεμβρίου 2023) καλλιτεχνικά γνωστός ως Σπύρος Φωκάς, ήταν Έλληνας ηθοποιός της τηλεόρασης και του κινηματογράφου. Είχε μια σημαντική καριέρα στο εξωτερικό, με συμμετοχή σε ταινίες, όπως Ο Ρόκο και τ' Αδέλφια του, του Λουκίνο Βισκόντι, και Το διαμάντι του Νείλου.

Ο Νίκος Φέρμας (1905-1972) ήταν ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου. Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1905 και το πραγματικό του ονοματεπώνυμο ήταν Νίκος Χατζηανδρέου. Καθιερώθηκε σε ρόλους μάγκα και ντόμπρου ανθρώπου και εμφανίστηκε, πάντα σε δεύτερους ρόλους, σε πολλές ταινίες των δεκαετιών του ' 50 και του ' 60. Παντρεύτηκε την επίσης ηθοποιό Άννα Παντζίκα. (Πηγή: Βικιπαίδεια)

Ο Λαυρέντης Διανέλλος (1911 - 30 Σεπτεμβρίου 1978) ήταν Έλληνας ηθοποιός. Γεννήθηκε στον Άγιο Λαυρέντιο Μαγνησίας το 1911. Σπούδασε στην Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν. Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1936, ενώ στον κινηματογράφο το 1948 στην ταινία Οι Γερμανοί Ξανάρχονται. Υπήρξε ο πιο παραγωγικός ηθοποιός του Ελληνικού κινηματογράφου (ακολουθούν κατά πόδας ο Νάσος Κεδράκας και ο Γιώργος Βελέντζας), καθώς έπαιξε κατά τη διάρκεια της 25ετίας (1948-1973) σε 195 ταινίες. Ήταν σύζυγος της επίσης ηθοποιού και τραγουδίστριας δημοτικών τραγουδιών Φρόσως Κοκκόλα. Πέθανε στο Σιάτλ (Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής).

Ο Χρήστος Τσαγανέας (Βραΐλα Ρουμανίας 2 Ιουλίου 1906 - 2 Ιουλίου 1976) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Καταγόταν από εύπορη και αριστοκρατική οικογένεια και από μικρός έδειξε μεγάλη αγάπη για το θέατρο. Οι γονείς του, όμως, είχαν απαιτήσει να τελειώσει κάποια πανεπιστημιακή σχολή και γι'αυτό όταν αποφοίτησε από το ελληνικό γυμνάσιο της Ρουμανίας τον έστειλαν στην Αθήνα για ακαδημαϊκές σπουδές. Γράφτηκε αρχικά στην Ιατρική αλλά σύντομα την παράτησε και πήγε στην Νομική από την οποία δεν πήρε ποτέ πτυχίο. Η αιτία αυτού του γεγονότος ήταν η γνωριμία και ο έρωτάς του για την κατά εφτά χρόνια μεγαλύτερή του ηθοποιό Νίτσα Βιτσώρη, για χάρη της οποίας εγκατέλειψε τις σπουδές του και άρχισε να εμφανίζεται στο θέατρο. Όταν η Βιτσώρη χώρισε από τον πρώτο της σύζυγο, ο Τσαγανέας όχι μόνο την παντρεύτηκε αλλά γράφτηκε και στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου για να πάρει σωστές βάσεις και πτυχίο υποκριτικής. Για αυτήν την επαγγελματική του επιλογή είχε αρκετούς καβγάδες με τους γονείς του, με τους οποίους ήρθε τελικά σε ρήξη και του έκοψαν την χρηματοδότηση. Ο ίδιος ο Τσαγανέας αντιμετώπισε σοβαρό οικονομικό πρόβλημα μέχρι να αρχίσει να βγάζει χρήματα από το επάγγελμά του. Για αρκετό καιρό ζούσε σε ένα πλοιάριο στο λιμάνι του Πειραιά ενώ αναγκάστηκε να λάβει μέρος σε παραστάσεις περιπλανώμενων θιάσων, που εκείνη την εποχή ήταν υποτιμημένα. Εμφανίστηκε σε πάνω από 65 ταινίες και αρκετές θεατρικές παραστάσεις, που σημάδεψαν την καριέρα του. Ερμήνευε κυρίως δεύτερους ρόλους στις κινηματογραφικές ταινίες που συμμετείχε. Στο θέατρο ξεκίνησε το 1929 με το θεατρικό δράμα του Βιτσέντζου Κορνάρου "Η θυσία του Αβραάμ" όπου ξεδίπλωσε το υποκριτικό του ταλέντο και έγινε γνωστός στην θεατρική πιάτσα. Για τριάντα χρόνια συνεργάστηκε με τους σημαντικότερους αθηναϊκούς θιάσους, παίζοντας κυρίως σε κλασικά έργα, ενώ την δεκαετία του '60 στράφηκε στην κωμωδία και συνεργάστηκε με τον Μίμη Φωτόπουλο. Για αρκετά χρόνια υπήρξε από τους πρωταγωνιστές του Εθνικού Θεάτρου, σε σημαντικούς ρόλους του παγκόσμιου ρεπερτορίου. Λόγω της αριστοκρατικής καταγωγής και της αρχοντικής του εμφάνισης, ο Τσαγανέας έκανε συνήθως τον κύριο της υψηλής κοινωνίας ή τον πλούσιο και υπερόπτη. Αντίθετα στο θέατρο, οι ρόλοι του κάλυπταν ολόκληρο το ρεπερτόριο. Ξεκίνησε από το κλασικό θέατρο, πέρασε στην κωμωδία και κατά την διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου, συμμετείχε σε επιθεωρήσεις με τον θίασο της Κατερίνας Ανδρεάδη, του οποίου ήταν βασικό στέλεχος. Με την έναρξη του πολέμου, ο εν λόγω θίασος μετατράπηκε από θίασος πρόζας σε επιθεωρησιακό θίασο και ανέβασε την πρώτη πολεμική σατυρική επιθεώρηση των Γιαλαμά - Οικονομίδη - Θίσβιου "Πολεμικές Καντρίλιες". Η καριέρα του θεωρείται άκρως επιτυχημένη, παρόλο που το ξεκίνημά της δεν ήταν καθόλου εύκολο. Υπήρξε δεύτερος σύζυγος της επίσης ηθοποιού Νίτσας Τσαγανέα και πεθερός του Γιώργου Οικονομίδη. Η πολιτεία τίμησε τον Χρήστο Τσαγανέα με τον Χρυσό Σταυρό του Γεωργίου του Α', ένα παράσημο που απονεμόταν σε πολίτες που διακρίθηκαν με τις πράξεις τους υπέρ της πατρίδας.

Η Δέσποινα Παναγιωτίδου ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.

Ο Τάκης Χριστοφορίδης (Κωνσταντινούπολη 1914-Αθήνα 1973) ήταν Έλληνας ηθοποιός και ξάδερφος του επίσης ηθοποιού Περικλή Χριστοφορίδη. Έπαιζε κυρίως δέυτερους κωμικούς ρόλους και έγινε γνωστός μέσα από το ρόλο του νευρικού ή του τρελογιατρού, που είχε τικ. Ηθοποιός (μέλος του ΣΕΗ από το 1937) γόνος της γνωστής θεατρικής οικογένειας Χριστοφορίδη. Στην Αρχή της σταδιοδρομίας του συνεργάστηκε με θιάσους πρόζας και με το Εθνικό Θέατρο (1936-41). Έτσι, στην περίοδο 1939-40 εμφανίστηκε στην οπερέτα «Νυχτερίδα» που ανέβασε η Λυρική Σκηνή του Ιδρύματος. Ώς το 1945 ήταν στο «Κρατικό Θέατρο Θεσ/νίκης και στη συνέχεια ακολούθησε τον Π. Κυριακό σε περιοδεία του στην Κύπρο (1945-48). Έπαιξε στην «Ελληνική Σκηνή» του Δ. Ροντήρη και το Θέατρο «Βέμπο» (1951-54). Από τότε άρχισε να εμφανίζεται σε χαρακτηριστικούς ρόλους με τους κυριότερους θιάσους επιθεώρησης και κωμωδίας. Συνεργάστηκε ιδιαίτερα με τον Κ. Χατζηχρήστο και πήρε μέρος, μεταξύ άλλων, στον Θίασο Κ. Στολίγκα - Μ. Θεοφανίδη, κ.ό.κ. Έπαιξε και σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες. (Πηγή: Βικιπαίδεια)

Η Ζωή Φυτούση (Αθήνα, 4 Σεπτεμβρίου 1933 – 24 Ιουλίου 2017) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου (συνεργάσθηκε με πολλούς θιάσους και συμμετείχε σε πολλές θεατρικές παραστάσεις κάθε είδους), του κινηματογράφου (εμφανίσθηκε σε αρκετές ταινίες), της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου, συγγραφέας (είχε συγγράψει 7 βιβλία), ποιήτρια, αρθρογράφος, συνδικαλίστρια και τραγουδίστρια. Ιδιαίτερη καριέρα έκανε και στο χώρο του τραγουδιού, με γνωστότερη ερμηνεία της στη σύνθεση του Μάνου Χατζιδάκι Φέρτε μου ένα Μαντολίνο. Καταγόταν από τη Χίο. Το 1996 τιμήθηκε για το ποίημά της Κανείς, μα κανείς. (Πηγή: Βικιπαίδεια)

Η Αλέκα Στρατηγού (1926 - 1 Ιανουαρίου 1989) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός. Αδέρφια της ήταν οι ηθοποιοί Στέφανος Στρατηγός, Στέλλα Στρατηγού και Ρένα Στρατηγού. Έπαιξε στο θέατρο αλλά και σε αρκετές κινηματογραφικές ταινίες. Με τη χαρακτηριστική φωνή της και έπαιζε συνήθως ρόλους υπηρέτριας. Ήταν σύζυγος του Ανδρέα Μπάρκουλη. Κηδεύτηκε στο Περιστέρι Αττικής με παρουσία πολύ κόσμου και καλλιτεχνών. Συμμετείχε στη θρυλική σειρά "Λούνα Παρκ", ερμηνεύοντας την Πυθία.

Ο Γιάννης Φλερύ (1914 - 10 Αυγούστου 2001), καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Γιάννη Παπαντωνόπουλου, ήταν Έλληνας χορογράφος, με σημαντικό έργο στο χώρο του ελαφρού θεάτρου και κυρίως της επιθεώρησης και της οπερέτας. Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια