ΔΙΚΤΑΤΩΡ ΚΑΛΕΙ ΘΑΝΑΣΗ, 1973

Ο Θανάσης Βέγγος (Νέο Φάληρο 29 Μαΐου 1926 - Αθήνα 3 Μαΐου 2011) ήταν Έλληνας κωμικός ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και ιδρυτής της εταιρείας ΘΒ Ταινίες Γέλιου. Είχε παίξει σε 126 ταινίες, σε 52 από τις οποίες ως πρωταγωνιστής και είχε σκηνοθετήσει (πρωταγωνιστώντας ταυτόχρονα) ακόμη επτά ταινίες. Θεωρείται ένας από τους πιο δημοφιλείς κωμικούς του ελληνικού κινηματογράφου, ενώ μέχρι και το τέλος της ζωής του συνέχιζε να εμφανίζεται σε ταινίες, στην τηλεόραση και το θέατρο. Ήταν γνωστός και ως ο «Καλός μας άνθρωπος».

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1938. Απόφοιτος της Σχολής Θεάτρου Τέχνης του Κάρολου Κουν. Παρακολούθησε επίσης μαθήματα δραματικής τέχνης στο Παρίσι (Cours René Simon). Είναι κόρη του θεατρικού συγγραφέα Μανώλη Σκουλούδη. (Πηγή: greekactor)

Ο Θόδωρος Έξαρχος (Κέρκυρα, 10 Δεκεμβρίου 1930 - Παγκράτι, 9 Μαΐου 2009) ήταν Έλληνας ηθοποιός και συγγραφέας. Σπούδασε θεατρική τέχνη στο Εθνικό Θέατρο, έχοντας δασκάλους το Δημήτρη Χορν και το Δημ. Ροντήρη. Έλαβε μέρος, τις περισσότερες φορές, σε δεύτερους αλλά σημαντικούς ρόλους, σε περίπου 60 ταινίες του σινεμά, με πρώτη το Της τύχης τα γραμμένα (1957) και τελευταία την Πολίτικη κουζίνα (2003). Επίσης, έλαβε μέρος σε πολλά ποιοτικά θεατρικά έργα, όπως τη Βροχή (ντεμπούτο, στα 1957, με το θίασο της Κυρίας Κατερίνας), τον Αρχιμάστορα Σόλνες, σε σκηνοθεσία του Γ. Κιμούλη κ.λ.π. Έπαιξε και στην τηλεόραση, σε δημοφιλείς σειρές όπως ο Άγνωστος Πόλεμος ενώ δάνεισε τη χαρακτηριστική βαθειά φωνή του σε ραδιοφωνικές εκπομπές. Τελευταία του τηλεοπτική σειρά ήταν Ο ψεύτης παππούς (2008-2009). Τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών για το πόνημά του Έλληνες Ηθοποιοί- Αναζητώντας τις ρίζες, το οποίο εξέδωσε το 1997. (Πηγή: Βικιπαίδεια)

Η Μαρία Φωκά (1 Οκτωβρίου 1917 - 15 Ιουνίου 2001) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός. Γεννήθηκε στο Αργοστόλι με γονείς τους Νικόλαο Θ. Φωκά (πλοίαρχος) και Καικιλία Κουντούρη. Ήταν ηθοποιός και αγωνίστρια της Αριστεράς που διακρίθηκε σε ρόλους ενσάρκωσης ισχυρών χαρακτήρων. Στη δεκαετία του 1950 απείχε από το σανίδι, σχεδόν για 8 χρόνια, εξαιτίας της καταδίκης της ως κατασκόπου, επειδή εκείνη την εποχή οι κομμουνιστές θεωρούνταν πράκτορες της Σοβιετικής Ένωσης. Ήταν Πρόεδρος του ΣΕΗ (1977). Υπήρξε παντρεμένη με τον επίσης ηθοποιό Λυκούργο Καλλέργη. Υπήρξε μία από τις διασημότερες γιαγιάδες της ελληνικής τηλεόρασης, χαρακτηριστικοί ήταν οι ρόλοι της στις σειρές «Εκμέκ παγωτό» και «Ντόλτσε βίτα». Η τελευταία της τηλεοπτική εμφάνιση ήταν στη σειρά «Οι θειοσεβούμενοι» το 2000. Πέθανε στο Λονδίνο στις 15 Ιουνίου του 2001, ύστερα από μακροχρόνια καρδιακά προβλήματα και κηδεύτηκε στο Πόρτσμουθ.

Ο Γιώργος Τσιτσόπουλος (1929 - 24 Απριλίου 2006) ήταν Έλληνας ηθοποιός. Γεννήθηκε στην Αθήνα και τελείωσε τη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης. Ξεκίνησε τη θεατρική του καριέρα στο θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη το 1955. Είχε τιμηθεί με το βραβείο Κάρολος Κουν για την ερμηνεία του στο ρόλο του πάστορα Μάντερς στο έργο "Στη Χώρα Ίψεν", του Ιάκωβου Καμπανέλη, που είχε ανέβει στο Ανοιχτό Θέατρο σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη. Εκτός από το θέατρο, έπαιξε και στον ελληνικό κινηματογράφο και μάλιστα στη χρυσή εποχή του, πάντα σε δεύτερους ρόλους, που τον κατέστησαν και περισσότερο γνωστό, όπως στις ταινίες Ο κύριος Πτέραρχος (1963), Κάτι να καίει (1964), Η Αλίκη στο ναυτικό (1961), Νύχτα Γάμου (1967), Γαμπρός απ' το Λονδίνο (1967), Ο ξυπόλητος πρίγκιψ (1966), Ξύπνα Βασίλη (1969), Η Παριζιάνα (1969), Όλγα Αγάπη μου (1968), Τρελοί πολυτελείας (1963), Τρεις κούκλες κι εγώ (1960) κ.ά. Γενικά υπηρέτησε τη θεατρική και κινηματογραφική σκηνή με συνέπεια και ήθος. Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Ο Γιώργος Βελέντζας (Αθήνα 4 Δεκεμβρίου 1927 - 20 Ιουλίου 2015) ήταν Έλληνας ηθοποιός. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Το 1948 έκανε την πρώτη εμφάνιση στον κινηματογράφο με την ταινία Οχυρό 27 και στο θέατρο με το έργο Η απαγωγή της Σμαράγδως και τον θίασο Β. Αργυρόπουλου. Συνεργάστηκε με τους θιάσους των Βέμπο, Αυλωνίτη - Βασιλειάδου - Ρίζου, Βουτσά, Χατζηχρήστου, Βέγγου κ.ά. Έχει παίξει πολλές φορές ρόλους στρατιωτικού, κυρίως όμως αστυνομικού. Ασχολήθηκε με το ντουμπλάρισμα φωνής, σε πολλές ελληνικές ταινίες του 1950-70 και σε μεταγλωττίσεις για την τηλεόραση (Μικρό σπίτι στο λιβάδι). Επίσης, έκανε και ένα σημαντικό πέρασμα και από το ραδιόφωνο. Το 1993, για τη συμμετοχή του στην ταινία Ζωή χαρισάμενη, κέρδισε το βραβείο ερμηνείας β' ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1993. (Πηγή: Βικιπαίδεια)

Ο Βασίλης Ανδρεόπουλος (Πλάτανος Αιγιαλείας, 15 Φεβρουαρίου 1923 - Αθήνα, 16 Αυγούστου 2011) ήταν Έλληνας ηθοποιός, θεατρικός συγγραφέας, στιχουργός και αντιστασιακός. Κατά τη διάρκεια ης κατοχής ανέπτυξε αντιστασιακή δράση, συνελήφθη από τους Ιταλούς και φυλακίστηκε. Πολύπλευρη καλλιτεχνική προσωπικότητα, διακρίθηκε σε πολλά θεατρικά είδη ενώ ίδρυσε ο ίδιος διαφόρους θιάσους. Έλαβε επίσης μέρος σε αρκετές ταινίες του κινηματογράφου, σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές αλλά και σε ραδιοφωνικές παραγωγές. (Πηγή: Βικιπαίδεια)

Ο Ιάκωβος Ψαρράς (Νάξος, 1936 - Θεσσαλονίκη, 21 Νοεμβρίου 2006) ήταν Έλληνας ηθοποιός και από τις πιο σεμνές παρουσίες του θεάτρου. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, με το οποίο συνδέθηκε στενά αφού συνεργάστηκε για πολλά χρόνια με τους περισσότερους σκηνοθέτες και έπαιξε πολλούς ρόλους. Η πρώτη του εμφάνιση έγινε το 1957, σε ηλικία 20 ετών. Από τότε και για 50 συναπτά χρόνια, υπηρέτησε το Εθνικό Θέατρο. Παντρεύτηκε τις ηθοποιούς Μαρούλα Ρώτα (με την οποία απέκτησε μια κόρη) και Λιάνα Λαζαρίδου (με την οποία απέκτησε άλλη μια κόρη). Το ντεμπούτο έγινε με το θίασο του Αλέκου Αλεξανδράκη στο έργο του Πρίσλεϊ O ανακριτής έρχεται και συνέχισε με τους θιάσους Μουσούρη, Παπά, Λαμπέτη, Μινωτή- Παξινού και πολλών μεγάλων ηθοποιών, όπως και με το Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν, με το ΚΘΒΕ και με το Εθνικό (1976- 1997). Υπήρξε δάσκαλος στη Σχολή του Εθνικού. Το 1964 υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Άρματος Θεάτρου. Το 2000 επέστρεψε στο Εθνικό για να παίξει τον ρόλο του θεράποντα στον Οιδίποδα. Παρέμεινε στο θέατρο μέχρι το τέλος της ζωής του. Η τελευταία του εμφάνισή έγινε στην Ανδρομάχη του Ευριπίδη, που περιόδευε σε όλη την Ελλάδα έως τον Σεπτέμβριο του 2006. Στον κινηματογράφο έπαιξε σε ταινίες, όπως Ώρες αγάπης, ώρες πολέμου (1970) και Η δίκη των δικαστών (1974). Εκτός από ηθοποιός, ήταν και λογοτέχνης καθώς ασχολήθηκε με την ποίηση. Το 1978 δημοσίευσε την ποιητική συλλογή Μνήμες . Τα τελευταία χρόνια έπαιξε σε ταινίες μικρού μήκους, με τελευταία το Όλα πάνε ρολόι (2002). Ο Ιάκωβος Ψαρράς εμφανίστηκε σε 94 τηλεοπτικά θεατρικά έργα - κυρίως στο θέατρο της Δευτέρας αλλά και σε άλλες θεατρικές παραγωγές της κρατικής τηλεόρασης. Εμφανίστηκε επίσης σε κωμικές και δραματικές σειρές της μικρής οθόνης. Ορισμένες τηλεοπτικές συμμετοχές του ήταν σε σειρές, όπως η Μαντάμ Σουσού (1972), Οι Δίκαιοι (1974), Τα λιονταράκια του κυρ Ηλία (1985), Το σόι μας (1992), Τρίτο στεφάνι (1995), Το χρώμα του φεγγαριού (1996). Το τηλεοπτικό κύκνειο άσμα του ήταν η σειρά Alma libre: Ελεύθερη Ψυχή (2001). (Πηγή: Βικιπαίδεια)

Ο Αντώνης Αντύπας είναι Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης. Αποφοίτησε από τη Δραματική σχολή του Θεάτρου τέχνης Κάρολου Κουν το 1966. (Πηγή: greekactor)

Η Ειρήνη Κουμαριανού (1931 - 25 Ιανουαρίου 2013) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός. Γεννήθηκε στο Γαλάτσι. Υπήρξε μαθήτρια του Ελληνικού Ωδείου και μία από τις πιο σημαντικές φυσιογνωμίες του Ελληνικού Θεάτρου. Η καριέρα της ξεκίνησε το 1951, πρωταγωνιστώντας σε αρκετές παραστάσεις κυρίως του Εθνικού Θεάτρου ενώ συμμετείχε σε πολλές αρχαίες τραγωδίες, κυρίως της Επιδαύρου. Τηλεοπτικά έχουν αγαπηθεί πολλές δουλειές της. Είχε συμπρωταγωνιστήσει με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, την Τζένη Καρέζη, τη Ρένα Βλαχοπούλου κ.ά. και έχει στο ενεργητικό της 40 ταινίες, μεταξύ των οποίων τις: "Ιστορία μιας ζωής", "Κορίτσια για φίλημα" (1965), "Δάκρυα για την Ηλέκτρα" (1966), "Πολύ αργά για δάκρυα", "Καπετάν φάντης μπαστούνι" (1968), "Η νεράιδα και το παλικάρι" (1969) , "Η αριστοκράτισσα και ο αλήτης", "Κρίμα το μπόι σου" (1970), "Ο κατεργάρης", "Η εφοπλιστίνα" (1971), "Η Μαρία της σιωπής", "Στον αστερισμό της παρθένου" (1973), συμμετοχές στο ραδιοφωνικό "Θέατρο της Δευτέρας". Στην τηλεόραση είχε εμφανιστεί σε σειρές όπως "Αναστασία" (1994), Ο Πρίγκηπας (1996), "Προδοσία" (1996), Σαν αδελφές (ΕΤ1 - 1998),Alma libre" (2001) και Σ' αγαπώ-Μ' αγαπάς ενώ το 2004 είχε ένα μικρό ρόλο στις Σαββατογεννημένες του Γιώργου Καπουτζίδη. Αυτό συνετέλεσε στην επιλογή της τον επόμενο χρόνο, 2005, για τη σειρά Στο Παρά 5 του ίδιου σεναριογράφου, όπου ήρθε η μεγάλη επιτυχία. Συμπρωταγωνίστησε με τη φίλη της Έφη Παπαθεοδώρου, με την οποία επίσης πρωταγωνιστεί στην Ελληνοαμερικανική ταινία Όπα. Από τον Φεβρουάριο του 2007 συμμετείχε στην θεατρική παράσταση "Μάρτυρας κατηγορίας" της Αγκάθα Κρίστι με την Κάτια Δανδουλάκη, τον Δάνη Κατρανίδη, τον Κώστα Σπυρόπουλο, τον Απόστολο Τσακπίνη, τον Δημήτρη Λιτσικάκη κ.α. Πέθανε στις 25 Ιανουαρίου 2013 ,σε ηλικία 82 ετών. Σε συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου Γαλατσίου, τον Νοέμβριο του 2016, δόθηκε το όνομά της σε πλατεία στη συμβολή των οδών Μαραθώνος και Κουρτίου, πλατεία Ειρήνης Κουμαριανού.

Ο Μιχάλης Γιαννάτος (Κωνσταντινούπολη 11 Ιουλίου 1941 - 17 Σεπτεμβρίου 2013) ήταν Έλληνας ηθοποιός. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη όταν η παρουσία των Ελλήνων ήταν ακόμα μεγάλη. Εγκατέλειψε τη γενέτειρά του και έφυγε για την Ελλάδα το 1964 κατά τη διάρκεια των απελάσεων. Χαρακτηριστική φυσιογνωμία στον ελληνικό κινηματογράφο, είναι από τους λίγους που «βγήκε» από τα εγχώρια καλλιτεχνικά σύνορα. Σπούδασε στη δραματική σχολή του Ντίνου Δημόπουλου και πρωτοεμφανίστηκε ως επαγγελματίας ηθοποιός στην ταινία Οι Στιγματισμένοι του Γιώργου Ζερβουλάκου το 1966. Μαθητής ακόμη, έπαιξε στην θεατρική παράσταση Καπετάν Μιχάλης δίπλα στον Μάνο Κατράκη. Κατά τη μεγάλη κινηματογραφική του καριέρα, εμφανίστηκε σε πάνω από 100 ταινίες, τηλεοπτικές σειρές και παραστάσεις. Ήταν ένας από τους αγαπημένους ηθοποιούς του Θεόδωρου Αγγελόπουλου, στις ταινίες του οποίου συμμετείχε πάντα μετά την ταινία Μεγαλέξανδρος το 1981. Μιλούσε άπταιστα πέντε γλώσσες: Ελληνικά, Τουρκικά, Γαλλικά, Ιταλικά και Ισπανικά. Αυτό τον βοήθησε αρκετά στην καριέρα του, ιδιαίτερα στη συμμετοχή του σε μεγάλες ξένες παραγωγές όπως Το Εξπρές του Μεσονυχτίου του Άλαν Πάρκερ, Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι του Τζον Μάντεν, Μόναχο του Στίβεν Σπίλμπεργκ και άλλες. Δούλεψε δίπλα σε μεγάλους ηθοποιούς όπως ο Άντονι Κουίν, Τζον Χαρτ, Νίκολας Κέιτζ, Πενέλοπε Κρουθ, Κρίστιαν Μπέιλ, Έρικ Μπάνα και Ντάνιελ Κρεγκ. Έπαιξε επίσης στην ταινία Πολίτικη Κουζίνα του Τάσου Μπουλμέτη και στην Ευρωπαϊκή συμπαραγωγή Le Dernier Seigneur des Balkans (ελλ. Ο Τελευταίος Άρχοντας των Βαλκανίων). Ήταν παντρεμένος με τη Χάιδω, με την οποία και ήταν μαζί μέχρι και το θάνατό του. Μαζί είχαν τρία παιδιά: τον Γεράσιμο, τον Ιωάννη και τη Μαρία. Από το 1979, όταν γεννήθηκε ο πρώτος του γιος, ο Γιαννάτος έπιασε δουλειά ως ρεσεψιονίστ στο ξενοδοχείο Κάραβελ, για να μπορέσει να τα βγάλει πέρα, κρατώντας παράλληλα τις καλλιτεχνικές του δραστηριότητες.