ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ - (1970)

Η Τζένη Καρέζη (πραγματικό όνομα Ευγενία Καρπούζη) ήταν μία από τις δημοφιλέστερες Ελληνίδες ηθοποιούς του θεάτρου και του κινηματογράφου, με σημαντική αντιδικτατορική δράση, καθώς και σημαντική θεατρική επιχειρηματίας. Υπήρξε ένα από τα εμπορικότερα και πιο ακριβοπληρωμένα ονόματα του κινηματογράφου και του θεάτρου, πρωταγωνιστώντας επί τέσσερις δεκαετίες στο θέατρο και τον κινηματογράφο.. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 1954 με άριστα. Συμμαθητές της στη Σχολή ήταν μεταξύ άλλων οι Ρίκα Διαλυνά, Πέτρος Λοχαϊτης, Κώστας Κοκκάκης, Αλίκη Βουγιουκλάκη και Δημήτρης Παπαμιχαήλ. Τον Οκτώβριο του 1954 έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο, στο έργο «Ωραία Ελένη», δίπλα στη Μελίνα Μερκούρη. Το 1955 πρωτοεμφανίζεται στον κινηματογράφο, συμμετέχοντας -ως πρωταγωνίστρια μάλιστα- στην ταινία «Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο». Στο Εθνικό Θέατρο έμεινε μέχρι το 1959. Από το 1960 στράφηκε στο ελεύθερο θέατρο. Παράλληλα με την εμπορική άνθιση του Ελληνικού κινηματογράφου, η Τζένη Καρέζη καθιερωνόταν ως μια από τις μεγαλύτερες σταρ της Ελλάδας. Ο Τύπος της εποχής την έχρισε ως «το αντίπαλον δέος» της Αλίκης Βουγιουκλάκη. Ωστόσο η μεγαλύτερη δύναμη της Καρέζη βρισκόταν πάντα στο θέατρο, ενώ αντίθετα της Αλίκης στον κινηματογράφο. Στον κινηματογράφο γύρισε συνολικά 33 ταινίες. Το 1958 πρωταγωνίστησε στην ταινία "Η λίμνη των πόθων", το 1959 στο νησί των γενναίων, στο οποίο ερμήνευσε αξέχαστα το τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι «Μην τον ρωτάς τον ουρανό». Το 1960 μετέφερε τη μεγάλη της θεατρική επιτυχία Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος στον κινηματογράφο, σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη. Το 1963 πρωταγωνίστησε στην ταινία του Βασίλη Γεωργιάδη «Τα κόκκινα φανάρια», που ήταν υποψήφια για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας το 1964. Κατόπιν πρωταγωνίστησε στις δραματικές ταινίες «Λόλα» και «Ένας μεγάλος έρωτας» και στις κλασικές κωμωδίες «Δεσποινίς Διευθυντής», «Μια τρελή τρελή οικογένεια» και «Τζένη Τζένη», οι οποίες εκτόξευσαν την δημοτικότητα της στα ύψη. Το 1967 συμπρωταγωνίστησε για πρώτη φορά με τον Κώστα Καζάκο στο πολεμικό δράμα «Κοντσέρτο για πολυβόλα». Σε όλη την δεκαετία του 60 θεατρικά η Καρέζη σημείωσε τεράστιες εμπορικές επιτυχίες, όπως το «Μαίρη Μαίρη», «Δεσποινίς Διευθυντής», «Ένας Ιππότης για την Βασούλα», «Η Κυρία δε με μέλει», «Θεοδώρα η Μεγάλη» σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή. Το 1973 συμμετείχε στην ιστορική παράσταση «Το μεγάλο μας τσίρκο» σε κείμενα του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Ο πρώτος της γάμος ήταν με τον εφοπλιστή και δημοσιογράφο Ζάχο Χατζηφωτίου (1962-1964). Το 1966 κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας «Κοντσέρτο για πολυβόλα» γνώρισε και ερωτεύτηκε το συμπρωταγωνιστή της Κώστα Καζάκο, με τον οποίο παντρεύτηκε το 1968 και το 1969 απέκτησαν ένα γιο, τον Κωνσταντίνο Καζάκο, μετέπειτα επίσης ηθοποιό. Η Καρέζη και ο Καζάκος παρέμειναν μαζί ως τον πρόωρο θάνατο της το 1992 από καρκίνο. Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Kostas Kazakos (Greek: Κώστας Καζάκος Pyrgos, Ilia, 29 May 1935 – 13 September 2022) was a Greek actor and director. He was elected Member of Parliament with the KKE (Communist Party of Greece) in 2007 and 2009. He was a graduate of the Lykourgos Stavrakos Film School (specifically the Actors and Directors department) as well as the Karolos Koun Drama School of Theatre Arts. In 1973 he was awarded the First Gold Award of the Thessaloniki Film Festival for the most complete production, of the adaptation of Lysistrata. He was vice-president of the Greek Center of the International Theatre Institute. He was a founding member of the Hellenic-Arab Association and a member of the Actor's Licensing Committee, co-founder of the Free Theatre (together with Leon Trivizas) and founder of the "Jenny Karezi" Foundation. Description above from the Wikipedia article Kostas Kazakos, licensed under CC-BY-SA, full list of contributors on Wikipedia.

Ο Άγγελος Αντωνόπουλος (Πειραιάς, 16 Ιανουαρίου 1932 - Χαλάνδρι, 30 Μαΐου 2026) ήταν Έλληνας ηθοποιός. Μεγάλωσε στα Ταμπούρια και στην Αρχαία Ολυμπία. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Tέχνης Κάρολος Κουν. Επί πολλά χρόνια υπήρξε και ο ίδιος δάσκαλος υποκριτικής. Ως ηθοποιός υπηρέτησε όλα τα είδη του θεάτρου. H δραστηριότητά του είναι επίσης μεγάλη στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση. Συμμετείχε σε πολλά θεατρικά έργα μεταξύ των οποίων : "Ιούλιος Καίσαρ" (του Σαίξπηρ), "Η άνοδος του Αρτούρου Ούι" (του Μπρεχτ), "Έρωτες των τεσσάρων Συνταγματαρχών" (του Ουστίνοφ), "Ο Γλάρος" (του Τσέχωφ), "Τοβάριτς" (του Ζακ Ντε Βαλ) κ.ά. Πρωταγωνίστησε στο τηλεοπτικό σίριαλ Άγνωστος Πόλεμος (του Ν. Φώσκολου) και στο Οι Πανθέοι (του Τ. Αθανασιάδη) καθώς και σε πολλές ελληνικές ταινίες. Τελευταία του τηλεοπτική εμφάνιση ήταν στα Παιδιά της Νιόβης το 2004. Συνεργάστηκε με τον Αλέξη Μινωτή, την Κατίνα Παξινού, την Βέρα Ζαβιτσιάνου, τον Μάνο Κατράκη, τον Ερρίκο Ανδρέου, τον Βασίλη Γεωργιάδη κ. ά. Έπαιξε στο θέατρο τον Μαρξ το 2007. Είχε γράψει το μυθιστόρημα Οι επιβάτες του φεγγαριού (Εκδόσεις Αιώρα, 2006) και την ποιητική συλλογή Αφύλακτη Διάβαση (Εκδόσεις Αιώρα, 2011). Μιλούσε αγγλικά και γαλλικά και κατοικούσε μόνιμα στο Χαλάνδρι.

Ο Άλκης (Χρήστος) Γιαννακάς είναι Έλληνας ηθοποιός, γνωστός κυρίως από τις συμμετοχές του στις ταινίες: "Ένας ντελικανής" (1963) και "Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη" (1965). Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 28 Μαρτίου 1945. Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 εγκατέλειψε το θέατρο και ζει πλέον μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας με τη σύζυγό του. Θεωρείται ως ο πιο όμορφος Έλληνας ηθοποιός στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου. Ο Άλκης Γιαννακάς έπαιξε ρόλους του «καλού παιδιού» στην κλασική εποχή του ελληνικού κινηματογράφου. Ως "ρεμάλι" της Φωκίωνος Νέγρη έγινε ευρύτερα γνωστός ως ωραίος κακός του σινεμά. Πηγή: ellinikoskinimatografos.gr

Η Κάκια (Αικατερίνη) Παναγιώτου (1923 - 6 Απριλίου 2013) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Όταν τελείωσε τις γυμνασιακές της σπουδές, φοίτησε στη Γερμανική Ακαδημία και στη συνέχεια στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, από την οποία εξήλθε με άριστα. Πρωτοεμφανίσθηκε στη θεατρική σκηνή το 1945 στο θίασο "Αυλαία" και το 1948 προσλήφθηκε στο Εθνικό Θέατρο ως πρώτη στο χορό αρχαίου δράματος. Στη παράσταση της "Ορέστειας" του Αισχύλου διακρίθηκε ιδιαίτερα υποδυόμενη τη Κασσάνδρα. Στη συνέχεια ανέλαβε πρωτεύοντες ρόλους σε νεώτερες παραστάσεις έργων. Περιόδευσε με το θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη στην Αίγυπτο και Κύπρο. Από το 1953 ήταν μόνιμο στέλεχος του Εθνικού Θεάτρου. Στη δεκαετία του 1960 ασχολήθηκε έντονα με το ελληνικό κινηματογράφο όπου και συμμετείχε σε αρκετές ταινίες όπως "Στεφανία", "Αγάπη για πάντα", "Μαντώ Μαυρογένους", "Υπολοχαγός Νατάσα", "" (2003). Την τηλεοπτική σεζόν 2007 - 2008 έπαιξε το ρόλο της αφηγήτριας στη σειρά "Δεληγιάννειον Παρθεναγωγείον ". Παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Σάπαρη, με τον οποίο και απέκτησε έναν γιο. Πέθανε στην Αθήνα σε ηλικία 90 ετών και κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο Χαλανδρίου.

Ο Λυκούργος Καλλέργης (7 Μαρτίου 1914- 27 Αυγούστου 2011) του Σταύρου ήταν Έλληνας ηθοποιός, σκηνοθέτης, καθηγητής δραματικής, λογοτέχνης, μεταφραστής και βουλευτής του ΚΚΕ. Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Αιγυπτιώτης ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Η κινηματογραφική ατάκα του «Μας αγαπάνε οι Γερμανοί. Σαν φίλοι ήρθανε» έμεινε ιστορική... Ο Δήμος (Δημήτρης) Σταρένιος γεννήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1909 στο Κάιρο. Το 1932 ήρθε στην Ελλάδα και γράφτηκε στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου ως εξαιρετικό ταλέντο. Τον επόμενο χρόνο έκανε το θεατρικό του ντεμπούτο με τον θίασο της Αλίκης (Θεοδωρίδου) στην κομεντί του Μπέρνσταϊν Ευτυχία. Το ταλέντο του αναγνωρίσθηκε αμέσως και το γεγονός αυτό του άνοιξε το δρόμο για να συνεργασθεί με σχεδόν όλους τους μεγάλους ηθοποιούς της ελληνικής σκηνής (Κατερίνα, Μελίνα Μερκούρη, Τίτο Βανδή, Αλέκο Αλεξανδράκη, Λάμπρο Κωνσταντάρα, Βίλμα Κύρου, Αλίκη Βουγιουκλάκη, Δημήτρη Χορν κ.ά.). Στα χρόνια της Κατοχής δραστηριοποιήθηκε στις γραμμές του ΕΑΜ και μέχρι το τέλος της ζωής του παρέμεινε πιστός στην Αριστερά. Το 1945 πρωτοστάτησε στην ίδρυση του εαμικού θιάσου Ενωμένοι Καλλιτέχνες (μαζί με τους Αιμίλιο Βεάκη, Λυκούργο Καλλέργη, Νάσο Κεδράκα, Θόδωρο Μορίδη, Τίτο Βανδή, Αλέξη Δαμιανό, Αλέκα Παΐζη) και υπέστη διώξεις. Το 1943 έκανε την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση, κρατώντας ένα μικρό ρόλο στη δραματική ταινία του Γιάννη Χριστοδούλου Μάγια η Τσιγγάνα. Ακολούθησαν συμμετοχές σε πλήθος ταινιών, ανάμεσά τους και διεθνείς παραγωγές (Λέων της Σπάρτης, Αμέρικα Αμέρικα, Ποτέ την Κυριακή, Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται, Ο Τεν Τεν και το Χρυσόμαλλο Δέρας κ.ά.). Στη μεγάλη οθόνη ενσάρκωσε κυρίως ρόλους προδότη, τοκογλύφου και μισάνθρωπου. Ιστορική έμεινε η ατάκα του «Μας αγαπάνε οι Γερμανοί. Σαν φίλοι ήρθανε» στο πολεμικό δράμα του Ντίμη Δαδήρα Η Χαραυγή της Νίκης, παραγωγής 1971. Τη δεκαετία του '70 εμφανίσθηκε και στην τηλεόραση, με κορυφαία στιγμή τη συμμετοχή του στο σήριαλ του Βασίλη Γεωργιάδη Ο Χριστός ξανασταυρώνεται στο ρόλο του γερο-Λαδά. Τον ίδιο ρόλο είχε ερμηνεύσει τόσο στη θεατρική (με τον θίασο του Μάνου Κατράκη το1956), όσο και στην κινηματογραφική μεταφορά (του Ζιλ Ντασέν το1957) του αριστουργήματος του Νίκου Καζαντζάκη. Ο Δήμος Σταρένιος αποσύρθηκε από το θεατρικό σανίδι το 1977, λόγω βαριάς αγγειοπάθειας. Πέθανε στις 23 Οκτωβρίου του 1983, σε ηλικία 74 ετών. Ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Νίνα Βαρβέρη (1910-1988) και δεν απέκτησαν παιδιά.

Ο Λαυρέντης Διανέλλος (1911 - 30 Σεπτεμβρίου 1978) ήταν Έλληνας ηθοποιός. Γεννήθηκε στον Άγιο Λαυρέντιο Μαγνησίας το 1911. Σπούδασε στην Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν. Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1936, ενώ στον κινηματογράφο το 1948 στην ταινία Οι Γερμανοί Ξανάρχονται. Υπήρξε ο πιο παραγωγικός ηθοποιός του Ελληνικού κινηματογράφου (ακολουθούν κατά πόδας ο Νάσος Κεδράκας και ο Γιώργος Βελέντζας), καθώς έπαιξε κατά τη διάρκεια της 25ετίας (1948-1973) σε 195 ταινίες. Ήταν σύζυγος της επίσης ηθοποιού και τραγουδίστριας δημοτικών τραγουδιών Φρόσως Κοκκόλα. Πέθανε στο Σιάτλ (Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής).

Ο Κώστας Παπαχρήστος (Βόλος, 1916 - Αθήνα, 29 Σεπτεμβρίου 1995) ήταν Έλληνας ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Ήταν σύζυγος της επίσης ηθοποιού Δήμητρας Σερεμέτη (1933 - 2014) και μεγαλύτερος αδερφός του Νίκου Παπαχρήστου. Έπαιζε συνήθως ρόλους στρατιωτικού, αστυνομικού κ.λ.π. και έραβε ο ίδιος τις στολές για τους ρόλους. Έπαιξε σε 200 ταινίες, εκ των οποίων οι 19 ήταν της Φίνος Φιλμς. Τελευταία σειρά του ήταν η "Πρόβα νυφικού" το 1995. Στη διάρκεια των γυρισμάτων υπέστη καρδιακό επεισόδιο και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, το Μάρτιο. Την ίδια χρονιά πέθανε. Κηδεύτηκε στις 2 Οκτωβρίου στον Κόκκινο Μύλο. Δεν είχε παιδιά.

Ο Γιώργος Νέζος ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Γεννήθηκε στο Κουτσοπόδι Άργους το 1909 και σπούδασε στο Βασιλικό Θέατρο, όπου και έκανε την πρώτη του εμφάνιση σε ηλικία 26 ετών. Συνεργάστηκε με τους θιάσους του Μάνου Κατράκη, του Λάμπρου Κωνσταντάρα, του Καρούσου και άλλων. Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε σε δεύτερους ρόλους όπως του γιατρού και του πατέρα της πρωταγωνίστριας.